รถม้าของสองแม่ลูกเพิ่งมาถึงหน้าจวน ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่ก็เร่งร้อนออกมาต้อนรับ ยังไม่ทันรอให้ฉีหลินลงจากรถและยืนมั่นคง ก็ซักถามรวดเดียวสามข้อว่า “ได้รับความไม่เป็นธรรมหรือไม่? ฝ่าบาทตรัสว่าอย่างไร? จวนโหวเซวียนผิงถูกลงโทษหรือไม่?”
“น้องหญิง เหตุใดเจ้าจึงไม่กลับจวนแม่ทัพ?”
“กลับจวนไปไย ข้าเป็นห่วงเจ้านี่นา!”
ฉีหลินกุมมือฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่ ค่อย ๆ ตอบคำถามทีละข้ออย่างอดทนยิ่ง
“ข้าไม่ได้รับความไม่เป็นธรรม ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง จวนโหวเซวียนผิงถูกปลดจากตำแหน่งไท่จื่อเส่าป่าว และถูกตัดเบี้ยหวัดเป็นเวลาสองปี
ภรรยาของเขาถูกถอดบรรดาศักดิ์สตรีผู้ได้รับพระราชทานเกียรติยศ ให้กักตัวปฏิบัติธรรมในอารามไปตลอดชีวิต หลิ่วอวี้หรูก็เช่นเดียวกัน
ส่วนจ้วงเหยียนสารเลวนั่น ถูกปลดจากสิทธิพิเศษที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ ตำแหน่งขุนนาง และสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือกทั้งหมด ทั้งยังถูกห้ามใช้ราชการตลอดชีวิต
ส่วนหลิ่วอวี้เหยานั่น ตลอดชีวิตนี้เป็นได้เพียงอนุ แม้แต่จวนโหวเซวียนผิงก็เข้าไม่ได้ ทำได้เพียงเลี้ยงดูนางอยู่นอกจวน อ้อ เจ้าสารเลวนั่นก็ถูกขับไปอยู่นอกจวนเช่นกัน จะได้ไปครองรักกับหลิ่วอวี้เหยานั่นเสีย
ฝ่าบาทยังทรงตักเตือนตระกูลหลิ่วด้วย บุตรีทั้งสามถูกเลี้ยงดูจนเสียคน เกรงว่าต่อไปสตรีตระกูลหลิ่วคงหาคู่ครองได้ยากแล้ว”
ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่ก็ผ่อนลมหายใจ น้ำเสียงไม่เร่งร้อนเช่นก่อนหน้าแล้ว “ดี ดี ฝ่าบาททรงจัดการเช่นนี้เหมาะสมยิ่ง แล้วลงโทษเจ้าหรือไม่?”
“ไม่ ข้าจะบอกให้นะ เมื่อครู่ข้าร้อนใจขึ้นมา จึงตบหน้าจ้วงเหยียนสารเลวนั่นฉาดหนึ่ง นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ข้าลงมือตีคนด้วยตนเอง อย่าว่าแต่สะใจนัก!”