“ได้ยินหรือไม่?! พวกท่านได้ยินหรือไม่?! เสียงกลองนั่น! เสียงกระทืบพื้นนั่น! นั่นคือเสียงกระดูกสันหลังแห่งต้าหยงของเรากำลังลั่นก้อง!” ศิษย์สำนักศึกษาหลวงคนหนึ่งดวงตาแดงก่ำ ตะโกนจนเสียงแหบพร่า
“บทเพลงของเป่ยเหลียงก่อนหน้านี้คือเพลงของทหารผู้โศกเศร้า เป็นการรักษาสิ่งที่มีอยู่! ส่วนบทเพลงของต้าหยงเราคือเพลงของนักรบผู้ห้าวหาญ เป็นการบุกเบิก! สูงต่ำตัดสินได้ชัดเจน ต่างกันราวฟ้ากับเหว! พวกเขาพ่ายแพ้อย่างหมดจด!”
ศิษย์คนหนึ่งสรุปผลการประชันขึ้นมา ทำให้ผู้คนโดยรอบส่งเสียงขานรับกึกก้อง
แม้แต่บัณฑิตเฒ่าและอาจารย์อาวุโสผู้เคร่งครัดหัวโบราณเป็นที่สุดในยามปกติ ทั้งยังยึดถือหลัก “รื่นเริงแต่ไม่เหลิง โศกเศร้าแต่ไม่หม่นหมอง” บัดนี้ก็เสียอาการกันไปหมด
อาจารย์คัมภีร์ผู้หนึ่งซึ่งผมขาวโพลน ค้ำไม้เท้าลุกขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปบนเวที พลางกล่าวกับสหายร่วมงานข้างกายอย่างตื่นเต้นว่า
“เห็นหรือไม่? คุณูปการของการสั่งสอนด้วยดนตรี ซึมลึกลงไปถึงกระดูกแล้ว! มิใช่การท่องจำอย่างตายตัว มิใช่การเลือกถ้อยคำจากตำรา หากเป็นพลังใจนี้! จิตวิญญาณนี้! ฮูหยินผู้เฒ่าอู่ นับเป็นปรมาจารย์แห่งการอบรมสั่งสอนโดยแท้!”
“จะเรียกว่าปรมาจารย์ได้อย่างไร! นี่คือการเปลี่ยนหินให้เป็นทอง! คือการหล่อหลอมจิตวิญญาณ!” อาจารย์อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ รับคำ
ที่นั่งของต้าหยงทั้งผืนราวกับน้ำมันเดือดที่ถูกโยนหินก้อนใหญ่ลงไป ระเบิดเสียงครึกโครมขึ้นอย่างสิ้นเชิง
ชัยชนะครั้งนี้มิใช่เพียงชัยชนะของบทเพลงหนึ่ง หากยังเป็นความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมที่ปะทุออกมา เป็นประกายเจิดจ้าที่ทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน ซึ่งจิตวิญญาณของชนชาติได้ผลิบานขึ้นบนร่างอันเยาว์วัย
เมื่อเทียบกันแล้ว ความเงียบงันและความหมดอาลัยอยู่บ้างของคณะทูตเป่ยเหลียง ยิ่งขับให้ความตื่นเต้นและภาคภูมิใจทางฝั่งต้าหยงลุกโชนราวเปลวเพลิง