ช่วงเวลารับของว่างกินเวลาราวสองก้านธูป เด็ก ๆ ต่างนั่งรับประทานกันอย่างสงบ ส่วนผู้ใหญ่ก็มีเวลาว่าง ภายใต้การนำของฉีหลิน พวกเขาเริ่มชมพื้นที่ต่าง ๆ ของโรงเรียนเด็กเล็กอย่างละเอียด
เมื่อครู่เพียงชำเลืองมองจากนอกหน้าต่าง สุดท้ายก็เห็นเพียงบางส่วน บัดนี้ได้เข้ามาอยู่ในสถานที่จริง รายละเอียดในแต่ละแห่งจึงปรากฏชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ห้องเรียนย่อมเป็นสถานที่แรกที่ทุกคนให้ความสนใจ
ขุนนางฝ่ายบุ๋นหลายท่านสนใจแผ่นกระดานสีดำสนิทกับชอล์กสีขาวเป็นอย่างยิ่ง
ผู้อาวุโสจากกรมพิธีการท่านหนึ่งอดใจไม่ไหว ก้าวเข้าไปหยิบชอล์กขึ้นมาแท่งหนึ่ง แล้วเขียนอักษรสี่คำว่า “อบรมเยาว์วัยให้มีคุณธรรม” ลงบนกระดานอย่างระมัดระวัง แม้ลายเส้นจะยังดูติดขัดอยู่บ้าง แต่อักษรกลับชัดเจน อีกทั้งแก้ไขได้ง่าย เขาจึงลูบเคราพลางพยักหน้า
“สิ่งนี้ช่างยอดเยี่ยม เขียนได้สะดวก เด็กเล็กใช้แล้วไม่เปื้อนกระดาษกับหมึก ทั้งยังสะดวกให้ท่านอาจารย์สาธิตและอธิบายได้ทุกเมื่อ”
ขุนนางอีกท่านที่สนใจการจัดหลักสูตร ชี้ไปยัง “ตารางเรียน” ที่เขียนอยู่บนแผ่นไม้ แล้วเอ่ยถามอย่างละเอียด
“ฮูหยินผู้เฒ่า ‘พลศึกษา’ หมายถึงสิ่งใดหรือ แล้ว ‘ดนตรีศึกษา’ เล่าแปลว่าอะไร อีกทั้ง ‘การป้องกันตนเอง’ กับ ‘ศึกษาสรรพสิ่ง’...ดูเหมือนจะมิใช่หลักสูตรทั่วไปของโรงเรียนเด็กเล็กกระมัง”
ฉีหลินอธิบายให้ฟังอย่างอดทนทีละข้อ
ฝีพระบาทของฮ่องเต้หยุดลงเบื้องหน้าป้ายประกาศไม้แผ่นใหญ่ตรงผนังด้านข้างของห้องเรียน
ด้านบนสุดของป้ายสลักอักษรสามคำว่า “บัญชีผลน้ำเต้า” ไว้อย่างน่าเอ็นดู ส่วนด้านล่างเขียนชื่อเด็ก ๆ เรียงเป็นระเบียบ เหนือชื่อแต่ละชื่อมีน้ำเต้าหลากสีขนาดเล็กติดเรียงเป็นแถว ทั้งสีแดง สีส้ม สีเหลือง และสีเขียว งดงามยิ่งนัก