อู่ซื่อเซียวกับฉือฮั่วขี่ม้าตามขบวนไปข้างหน้า เด็กหญิงสามคนกับฉีหลินนั่งรถม้าคันเดียวกัน ส่วนเด็กชายที่เหลือเดิมทีแบ่งกันนั่งรถม้าสองคัน แต่เพราะของชิ้นเล็ก ๆ ที่ฉีหลินโยนให้ พวกเขาจึงเห็นว่าการอยู่กันหลายคนสนุกกว่า เลยพากันเบียดเข้าไปนั่งในรถม้าคันใหญ่ของหลินข่ายจนหมด
ผู้ติดตามคนหนึ่งของหลินข่ายมีสีหน้าเย็นชา กระตุกเล็กน้อย แต่ไม่บ่นสักคำ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยามเกิดเรื่องก็ยังจัดการได้อย่างสุขุม เขาปรับเครื่องเทียมม้าทันที แล้วเพิ่มม้าเข้าไปอีกตัว รถม้าจึงเปลี่ยนจากม้าสองตัวเป็นสามตัว
ทุกคนต่างกังวลว่ารถม้าจะผิดระเบียบและเป็นการล่วงเกินฐานะหรือไม่ แต่เมื่อเห็นฉีหลินไม่ได้ห้าม จึงพากันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ของที่ฉีหลินโยนให้เด็ก ๆ คือเกมพับกระดาษที่นางเคยเล่นตอนเด็ก ชื่อว่า “ตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ”
นำกระดาษสี่เหลี่ยมจัตุรัสมาพับเป็นรูปกล่อง พับมุมทั้งสี่เข้าหากันจนกลายเป็นของชิ้นเล็กที่เปิดปิดได้พอดีฝ่ามือ สอดนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้เข้าไปในช่องใต้กระดาษ แล้วขยับนิ้วกางหุบ ตัวอักษรทั้งสี่ทิศก็จะพลิกเปิดปิดสลับกันอยู่ด้านบน
ถามให้เลือกทิศก่อน แล้วค่อยนับจำนวนครั้ง พอนิ้วหยุดลงก็เปิดดูตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ด้านใน บ้างเป็นรางวัล บ้างเป็นบทลงโทษ เพียงพอให้เด็ก ๆ เล่นสนุกไปได้ตลอดทาง
“ทิศตะวันออก สามครั้ง”
“หนึ่ง สอง สาม จงชมคนที่อยู่ทางซ้ายของเจ้า เสี่ยวชีอาสาม เจ้ายังต้องชมหลินข่ายด้วย”
“ได้สิ ลายมือของหลินข่ายเป็นระเบียบ สุขุมมั่นคง มีท่วงท่าของบัณฑิตอยู่ไม่น้อย”
“ดี!” “ถูกต้อง ลายมือของหลินข่ายงดงามจริง ๆ!” “ชมได้ตรงใจนัก!”
“ทิศใต้ หกครั้ง”
“อู่อี้เฉิน เจ้าต้องเลียนเสียงหมาป่าหอนสามครั้ง”
“ได้สิ ได้สิ อ๊าว—! อ๊าว—! อ้วก!”