หวังจวี่หยวนพบเจียงเหวินเจิ้ง ผู้ดำรงตำแหน่งขุนนางฝ่ายตรวจการคดีอาญา ซึ่งกำลังไปรับบุตรเช่นเดียวกัน เดิมทีใต้เท้าเจียงคิดจะจ้างเกี้ยวหรือรถม้าไปรับบุตร พอเห็นใต้เท้าหวังเดินเท้าไป เขาจึงเดินไปด้วย ระหว่างทางทั้งสองพูดคุยกันไปพลาง
ยังดีที่จวนโหวอู่แอนไม่ได้อยู่ไกลนัก
“ใต้เท้าหวัง วันนี้มีเวลาว่างไปรับบุตรได้อย่างไรหรือ?”
“ฮูหยินผู้เฒ่าอู่ให้ภรรยาข้าบอกว่า วันนี้ให้ข้าไปรับด้วยตนเอง ข้าก็กำลังสงสัยอยู่พอดี ไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีที่บ้านไปก่อเรื่องอะไรไว้หรือไม่?”
“ข้าได้ยินเจียงเสี่ยวอวี๋บอกว่า บุตรชายของท่านฉลาดเฉลียวและน่ารัก เป็นที่ชื่นชอบของสหายร่วมชั้นยิ่งนัก ทุกคนต่างเอ็นดูเขาราวกับน้องชาย คงไม่ใช่เรื่องร้ายกระมัง อาจเป็นเรื่องดีก็ได้”
“ขอให้เป็นดังคำท่าน ข้ากระสับกระส่ายมาตลอดทั้งวัน วางใจไม่ลงเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ ใต้เท้าหวังกล่าวหนักไปแล้ว ข้าได้ยินเจียงเสี่ยวอวี๋บอกว่า สำนักศึกษาจะจัดสอบกลางภาค ไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าอู่จะออกข้อสอบอะไรให้เด็ก ๆ เหล่านั้น ข้าช่างใคร่รู้นัก!”
“ถูกต้อง ๆ ข้าก็สงสัยเช่นเดียวกับใต้เท้าเจียง ข้ายังบอกหวังสือเอ้อร์ด้วยว่า พอสอบเสร็จต้องเอาข้อสอบกลับบ้านให้ได้ บิดาจะตรวจดูเอง ฮ่า ๆ ๆ!”
……
ขุนนางผู้ซื่อตรงแห่งราชสำนักทั้งสองพูดคุยกันมาตลอดทาง ทั้งเรื่องบุตร เรื่องงานในที่ว่าการ และเรื่องกลุ่มบัณฑิตเป่ยเหลียง คุยกันไปคุยกันมาก็เดินมาถึงที่หมาย
ทุกวันเวลามารับบุตร ผู้ปกครองเพียงรออยู่หน้าจวนก็พอ เด็ก ๆ จะมีแม่บ้านผู้ดูแลพาออกมา บางครั้งฉีหลินก็ออกมาส่งด้วยตนเอง
จังหวะนั้นเด็ก ๆ กำลังต่อแถวออกจากจวนพอดี เสียงเด็กดังเจื้อยแจ้วระงมขึ้นเป็นระลอก ประสานเสียงร้องราวกับขับขานเพลงเด็กว่า