คุณย่าบ้านฉันแสบไม่เบา

ตอนที่ 141 ควบหิมะดุจเหินบิน

7 นาที· 1.5K คำ

อุดกั้นไม่สู้ระบาย

ฉีหลินคิดว่า ในเมื่อเด็ก ๆ เฝ้ารอจะเล่นหิมะกับน้ำแข็ง เช่นนั้นก็พาพวกเขาไปเล่นให้เต็มที่สักครั้ง

นางให้ช่างไม้ชื่ออาฝูทำกระดานสกีแผ่นเดียว 20 ชุด กับเลื่อนหิมะอีก 20 คัน เป็นเลื่อนแบบที่ใช้ไถลลงจากเนินสูงในลานหิมะ เพียงนั่งลงไปทั้งตัว เกือบจะเอนกายนอนอยู่ในนั้น

เดิมทีวางแผนจะสร้างทางลาดหิมะในสวนของจวนโหวอู่แอน แต่หนึ่งคือพื้นที่ยาวไม่พอ หากต้องการทำให้เป็นทางลาดก็ออกจะยุ่งยาก สองคือหิมะมีไม่มากพอ ต่อให้กวาดหิมะทั่วทั้งจวนมากองรวมกัน ก็ยังไม่พอสร้างทางไถลสักสาย

เมื่อทราบว่าฉีหลินกำลังหาสถานที่กว้างขวาง มีความลาดชัน และบริเวณรอบ ๆ มีหิมะสะสมให้กวาดมาได้มาก โจวเปียวก็เสนอที่แห่งหนึ่งขึ้นมา อยู่ด้านหลังหอฉีเหนียน ตรงนั้นมีเนินเขาเตี้ย ๆ รอบด้านเป็นที่โล่ง ตรงตามเงื่อนไขทุกประการ

ด้วยเหตุนี้ หลังจากแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว จวนโหวอู่แอนก็ใช้เวลาสองวันสร้างทางลาดหิมะสองสาย สายหนึ่งยาว สายหนึ่งสั้น

วันนี้แต่ละบ้านได้รับประกาศจากโรงเรียนเด็กเล็ก แจ้งว่าช่วงบ่ายเด็ก ๆ จะเล่นหิมะ ให้ไปรับเด็กที่หอฉีเหนียนตอนพลบค่ำ อีกทั้งกำชับผู้ปกครองให้นำเตาอุ่นมือ น้ำร้อน และเสื้อคลุมหนา ๆ มาด้วย

เด็ก ๆ จากแต่ละบ้านตื่นเต้นจนหลับไม่ลงตั้งแต่คืนก่อน ทำเอาผู้ใหญ่พากันใคร่รู้อย่างยิ่ง ตั้งใจว่าจะไปดูความครึกครื้นแต่เนิ่น ๆ ในวันรุ่งขึ้น

ยามบ่าย ขณะที่แสงตะวันอุ่นกำลังดี รถม้าหลายคันก็จอดลงที่ลานหอฉีเหนียน เด็ก ๆ ทั้งเล็กทั้งใหญ่ทยอยลงจากรถม้าเป็นสาย ส่งเสียงเจื้อยแจ้วราวกับฝูงนกกระจอก พวกเขาสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายกับรองเท้าขนสัตว์หนาแบบเดียวกัน แม้แต่หมวก ถุงมือ และผ้าพันคอก็เหมือนกันทุกชิ้น เรียบร้อยเป็นระเบียบ มองแล้วชวนสบายตา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป