ใบไม้ร่วงปูเป็นทางสีทอง ผืนเขาห้าบุปผาถูกแต้มแต่งด้วยสีสันทั่วทั้งแนวเขา
ชาวเขาเฒ่าดำรงชีพอยู่ในป่ามาชั่วชีวิต ใบหน้ากร้านแดดคล้ำดำ ริ้วรอยลึกประหนึ่งร่องธาร มือเต็มไปด้วยหนังด้านหนาแข็ง ชั่วชีวิตไม่เคยแตะต้องตำรา ไม่รู้หนังสือสักตัว วาจาที่กล่าวล้วนเป็นประสบการณ์เอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง แม้ถ้อยคำหยาบกระด้าง แต่เหตุผลไม่หยาบตาม
เขานั่งยองอยู่ใต้ต้นลินเดนเก่าแก่ต้นหนึ่ง ในมือบีบเห็ดสีขาวอมเทาดอกหนึ่งไว้ รอบกายมีเด็ก ๆ สะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก ล้อมวงกันอยู่ ดวงตาเบิกกว้าง
เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงแหบพร่า แฝงความระมัดระวังเต็มเปี่ยม “ดูให้ดี นี่เห็ด ของสิ่งนี้แหละ”
เขายื่นเห็ดเข้าไปใกล้เด็ก ๆ อีกหน่อย กำชับอย่างจริงจังทีละคำ
“กฎข้อแรกของการเข้าป่า จงจำให้ขึ้นใจ ‘ไม่รู้จักอย่าแตะ ไม่แน่ใจอย่าเก็บ ไม่เคยกิน ต่อให้ตายก็อย่าเอาเข้าปาก!’
นี่มิใช่เรื่องตะกละอยากกิน แต่เป็นเรื่องที่พญายมกำลังกวักมือเรียกอยู่ตรงชายป่า!”
เขาคลายมือ ปล่อยให้เห็ดร่วงกลับลงบนมอส จากนั้นใช้ไม้ท่อนเล็กเขี่ยใบไม้ผุที่อยู่รอบ ๆ
“บางคนพูดส่งเดชว่า ของสีสันฉูดฉาด หัวงาม ๆ ล้วนมีพิษ ส่วนของสีจืด ๆ หน้าตาขี้เหร่กลับไม่เป็นไร เหลวไหลสิ้นดี...แค่ก แค่ก!”
เขาเหลือบมองเด็ก ๆ แล้วพลันรู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงกลืนคำหยาบลงคอไปทั้งคำ
“พูดเหลวไหล! ของที่แต่งตัวสีสันฉูดฉาดราวกับตัวงิ้ว หลายชนิดมีพิษ แต่ของที่มอมแมมดูซื่อ ๆ ก็มีใจดำซ่อนอยู่ข้างในเช่นกัน! ดูสี ดูหน้าตา เชื่อถือไม่ได้ที่สุด!”
เขากวาดตามองไปรอบด้าน ก่อนจะจับจ้องตำแหน่งหนึ่ง แล้วใช้ไม้เขี่ยใบไม้ขึ้นมาดอกหนึ่ง