บทที่ 21 เหตุใดกันแน่
หลวงจีนร่างใหญ่สวมจีวรผ้าหยาบสีเทาที่เก่าคร่ำคร่า คอเสื้อเปิดอ้า แขนเสื้อพับขึ้นสูงจนเผยให้เห็นท่อนแขนกำยำ รองเท้าหุ้มผ้าลากไปกับพื้น ลูกประคำที่ข้อมือพันไว้อย่างลวก ๆ หลายรอบ
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนพระผู้ทรงศีลบำเพ็ญเพียร หากคล้ายคนพเนจรในยุทธภพที่เพิ่งย่องออกมาจากโรงสุรามากกว่า
ทว่าพอเขาเงยหน้าขึ้น แววตากลับซ่อนความเกียจคร้านอันลึกล้ำอยู่หลายส่วน กิริยาสงบนิ่งผ่อนคลายอย่างยิ่ง
ฉีหลินเพียงเหลือบมองอย่างเฉยชา ไม่ได้ขยับ นางรู้สึกว่าหลวงจีนร่างใหญ่ผู้นี้ดูไม่ใช่คนดี ทั้งยังมีความรู้ จู่ ๆ ก็โผล่มา ย่อมมีแผนการ
คนเลวไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือคนเลวมีความรู้
จากประสบการณ์อ่านนิยายมาหลายปีของฉัน คนทะลุมิติมักมีเรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อพบพระเถระในวัด
เก้าในสิบส่วน พระเถระต้องมองฐานะของฉันออก ไม่ก็เปิดโปงฉัน หรือไม่ก็พูดจาลึกลับฟังไม่รู้เรื่องสักประโยค ทำให้ดูสูงส่งเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่แบบแรก ก็ต้องหลอกให้ฉันบริจาคเงินทำบุญเพิ่ม หรือเรียกร้องผลประโยชน์บางอย่าง
อีกความเป็นไปได้คือจงใจเข้ามาตีสนิท อ้างว่าจะไปจวนโหวเพื่อขับไล่มารปราบสิ่งชั่วร้าย แล้วแทรกซึมเข้าไปในจวน ไม่ก็หาของ ไม่ก็หาคน หรือไม่ก็มีแผนการใหญ่
ฉีหลินยืนนิ่งไม่ตอบ รอให้หลวงจีนเอ่ยปากอย่างสนอกสนใจ นางอยากรู้นักว่าเขาจะเล่นลูกไม้อะไร
ฉือฮั่วรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงกระแอมเบา ๆ แล้วจงใจลากเสียงยาว ทำท่าทางราวกับผู้วิเศษทรงคุณธรรม
“อมิตาภพุทธ!
สีกาท่านนี้ อาตมาฉือฮั่ว จาริกไปทั่วสารทิศ วันนี้ผ่านมาทางวัดเป้าหมิน เห็นชีพจรพลังในจวนของท่านผิดแผกจากคนทั่วไป จึงตั้งใจมาแจ้งให้ทราบ”
เป็นไปตามคาด ลูกไม้เดิม ๆ
พรวด! ฉือฮั่ว? ฉือฮั่วที่แปลว่าพ่อครัวหรือไง? ชื่อธรรมอะไรกันเนี่ย มิน่าเล่าถึงได้พุงใหญ่ กินจนเป็นแบบนี้สินะ!