เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ควบคุมพิธีเพิ่งสิ้นลง เด็กนับร้อยก็พร้อมใจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม้พลองขาวพลันตั้งตรงกระทบพื้นพร้อมกัน เกิดเสียง “ตึก” กังวานสะท้านใจผู้คน
“ฮ่า—!”
ด้านหน้าสุด มู่ชียืนถือพลองอย่างสง่างาม
เสื้อผ้าสีขาวทั้งชุดคล่องแคล่วทะมัดทะแมง ขับให้ผมหยิกเป็นลอนกับดวงตาสีมรกตคู่นั้นโดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น
เด็กคนนี้ยังเยาว์วัย ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพละกำลัง
พลังนั้นมิใช่ไอสังหารคมกริบชวนให้หวาดหวั่น และมิใช่ความเที่ยงตรงองอาจอันเปี่ยมคุณธรรม หากเป็นพลังดุจต้นหญ้าใต้ก้อนศิลา ที่ดิ้นรนสุดกำลังเพื่อช่วงชิงโอกาสมีชีวิตรอด
เมื่อได้เห็นแสงตะวันและสายลมเสียที ก็พลันฮึดสู้ขึ้นมา กัดฟันหยั่งราก แตกหน่อ และเติบโตขึ้นอย่างไม่ย่อท้อ มุ่งมั่นจะแข็งแรงงอกงามให้จงได้
ข้อมือของมู่ชีพลิกฉับพลัน พลองยาวในมือแหวกอากาศออกไป
“ฟู่—!”
พลองกวาดขวางหนึ่งครั้ง กระแสลมแรงพลันก่อตัว
“เพียะ!”
ปลายพลองวาดโค้งเป็นวงกลมสมบูรณ์กลางอากาศ ก่อนฟาดลงพื้นพร้อมเสียงลมหวีดหวิว เกิดเสียงระเบิดกังวานใสอย่างยิ่ง
วิชาพลองชุดนี้ถูกแม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่ตัดทอนลงไปมาก ทุกกระบวนท่าล้วนเป็นท่าสังหารพื้นฐานในกองทัพ แต่ละท่าทรงพลัง กระแสลมจากพลองกดอากาศรอบด้านจนเกิดเสียง “ฟู่ ๆ”
เมื่อมู่ชีเคลื่อนไหว เด็กนับร้อยที่อยู่ด้านหลังก็เคลื่อนไหวตาม พลองร้อยเล่มเคลื่อนตามแนวเดียวกัน ก้าวเท้าร้อยก้าวตกลงพร้อมกัน ทัพสี่เหลี่ยมทั้งผืนประหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลมกลืนไร้ที่ติ
“ฮึ่ย—!”
ทุกครั้งที่เด็ก ๆ ออกแรง พวกเขาจะอาศัยแรงนั้นเปล่งเสียงคำราม เสียงร้องที่ประสานกันราวกับเสียงคำรามแรกของสัตว์ร้ายวัยเยาว์ที่เพิ่งเรียนรู้การล่า ทั้งดุดัน ทั้งน่าเอ็นดู และแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย
“ฮ่า—!”
แรงกดดันอันหนักหน่วงแผ่กระแทกออกไปทั่วทุกทิศ