อาซวิ๋นไม่แก้ตัวแม้แต่น้อย คุกเข่าลงอย่างคล่องแคล่ว ก้มหน้ารับผิด «ขอฮูหยินผู้เฒ่าโปรดอภัย บ่าวฝ่าฝืนคำสั่งของท่าน ยินดีรับโทษขอรับ»
ฉีหลินมองท่าทางซื่อสัตย์ภักดีของเขา แววชื่นชมวาบผ่านดวงตา ทว่านางกลับจงใจโยนเหยื่อล่อออกไป
«จะให้อภัยก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เพียงเจ้าบอกข้าสักเรื่องหนึ่งที่ซื่อจื่อสั่งให้ปิดบังข้า ข้าก็จะงดโทษโบยยี่สิบไม้ให้ เจ้าว่าอย่างไร»
ร่างอาซวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนก้มศีรษะลงหนักกว่าเดิม ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ทั้งไม่เอ่ยสักคำ เขาเพียงลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วเดินไปยังม้านั่งยาวอีกครั้ง จากนั้นก้มตัวนอนคว่ำลง แสดงจุดยืนด้วยการกระทำว่า ยอมรับโทษเสียยังดีกว่าทรยศเจ้านายทั้งที่ฝืนใจ
แววชื่นชมในดวงตาฉีหลินยิ่งเข้มข้นขึ้น ทว่านางยังคงกล่าวเสียงขรึม «โบยยี่สิบไม้ ลงมือ!»
ไม้พลองฟาดลงมาเสียงเพียะ ๆ ทุกครั้งล้วนหนักหน่วง อาซวิ๋นกัดฟันแน่น หยาดเหงื่อผุดตรงขมับ ไม่ส่งเสียงแม้สักแอะ ไม่มีท่าทีขอความเมตตาแม้แต่น้อย
ฉีหลินโน้มตัวลง ลดเสียงให้เบาลงเล็กน้อย ก่อนล่อลวงอีกครั้ง «หากเจ้าพูดตอนนี้ ข้าจะให้พวกเขาหยุดมือทันที»
อาซวิ๋นขมวดคิ้วแน่น ยังคงเงียบงัน กัดฟันทนรับโทษประจำตระกูลต่อไป
«หยุด!»
เมื่อโบยถึงไม้ที่สิบ ฉีหลินก็เอ่ยสั่งหยุด มองอาซวิ๋นที่ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย น้ำเสียงของนางแฝงความชื่นชมเพิ่มขึ้นหลายส่วน
«เป็นเด็กดีที่ซื่อสัตย์ยิ่งนัก คนมา พยุงเขาลงไป แล้วทายาสมานแผลที่ดีที่สุดให้ จากนั้นตบรางวัลเงินสิบตำลึง»
พ่อบ้านหู «...» ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอะไรไปแล้ว? ฝ่าฝืนคำสั่ง เหตุใดไม่ลงโทษแล้วยังให้รางวัลอีกเล่า?
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เข้าใจเจตนาดีของฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องนี้ไหนเลยจะเป็นการลงโทษ ที่แท้ก็อาศัยเหตุการณ์นี้ทดสอบความภักดีของอาซวิ๋น ทั้งยังสั่งสอนบรรดาบุตรหลานกับบ่าวในจวนให้รู้จัก «ความซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย»