ไป๋หลี่กวนซานสูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้ว่าไม่อาจลงมือทะเลาะวิวาทในสถานที่เช่นนี้ มิฉะนั้นจะนำภัยมาสู่ครอบครัว
เขากวาดตามองเด็กกลุ่มนั้นอย่างเย็นชา แววตาคมกริบเกินวัยทำให้เด็กอ้วนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“น้องสาวข้าจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า หากยังกล้าเข้ามาใกล้อีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” กล่าวจบ เขาก็จูงมือน้องสาว พลางส่งสัญญาณให้น้องชาย “ทิงชวน พวกเราไปกันเถอะ ไปดูคนปั้นแป้งทางโน้น”
ไป๋หลี่ทิงชวนชูกำปั้นใส่เด็กกลุ่มนั้น แล้วส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะเดินตามไป
เด็กทั้งสามลืมเรื่องเล็กน้อยเมื่อครู่ไปอย่างรวดเร็ว ถูกอาหารและของเล่นละลานตาดึงดูดความสนใจ
ในที่สุด แขกเหรื่อก็รอจนถึงช่วงสำคัญของงานเลี้ยงฉลองวันเกิด นั่นคือการแบ่ง “ขนมร้อยอายุ”
ขนมชนิดนี้เป็นขนมหลายชั้นทำขึ้นเป็นพิเศษ แต่ละชั้นจัดวางผลไม้กวน ผลไม้เชื่อม เม็ดบัว และสิ่งอื่น ๆ เป็นอักษรอวยพรวันเกิดที่แตกต่างกัน ท้ายที่สุดผู้เฒ่าเจ้าของวันเกิดจะลงมือตัดชิ้นแรกด้วยตนเอง จากนั้นบ่าวหญิงจึงแบ่งให้แขกทุกคนที่มาร่วมงาน สื่อความหมายถึงการแบ่งปันอายุวัฒนะร่วมกัน
บ่าวหญิงถือขนมที่แบ่งเป็นชิ้นแล้ว เดินแจกไปท่ามกลางเด็ก ๆ
เสี่ยวอวี้เฉินก็ได้รับขนมชิ้นหนึ่ง เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพอดี มีสองชั้น ชั้นบนเป็นสีเหลือง ชั้นล่างเป็นสีขาว ด้านบนยังประดับเก๋ากี้สีแดงสดเม็ดหนึ่ง ดูน่ารักยิ่ง
นางประคองขนมไว้ ค่อย ๆ กินทีละคำ ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม ทว่ายังคงเงียบงันดังเดิม
ในยามนั้นเอง เด็กอ้วนคนเดิมคงเห็นว่าขนมของตนชิ้นเล็กเกินไป หรือไม่ก็โลภอยากได้เพิ่ม หรืออาจเพียงอยากหาเรื่องรังแกผู้อื่นเล่น เขาจึงเล็งเด็กหญิงตัวเล็กกว่าตนซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางขลาดกลัว