เหยียนอู่ชูผ้าเช็ดหน้าขึ้นสูง พลางมองลายห่านป่าที่ปักอยู่บนนั้นอย่างดูแคลน ก่อนลากเสียงกล่าวว่า
“อยากให้ข้าคืนให้หรือ? ของเก่าทั้งน่าเกลียดเช่นนี้ ยังมีค่าพอให้เก็บเป็นของล้ำค่าอีกหรือ?
บ้านไหนจะใช้ผ้าเช่นนี้ทำผ้าเช็ดหน้า? ดูสีสิ ซักจนแทบเลือนหายหมดแล้ว ฝีมือปักก็หยาบกระด้าง คงเป็นฝีมือเด็กสาวบ้านนอกคนใดที่ปักส่ง ๆ กระมัง?
ก็มีแต่คนไร้ความรู้เช่นเจ้าที่เป็นใบ้ ถึงเห็นเป็นของรักของหวง”
นางจงใจโบกผ้าเช็ดหน้าไปมาตรงหน้าอู่ยวี่เฉิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “อยากได้หรือ? อ้อนวอนข้าสิ! ลองพูดว่า ‘พี่หญิง คืนให้ข้าเถิด’ ฟังหน่อย? อ้อ ข้าลืมไป เจ้าออกเสียงไม่ได้ เป็นคนไร้ประโยชน์”
คำว่า “ไร้ประโยชน์” ทิ่มแทงอู่ยวี่เฉิน ความหวาดกลัว ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความโกรธที่สั่งสมมาพลันปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด
นางไม่ลังเลอีกต่อไป ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ถูกต้อนจนมุม พุ่งเข้าใส่ทันที มือคว้าหมับที่แขนข้างซึ่งเหยียนอู่ถือผ้าเช็ดหน้าไว้ ก่อนก้มหน้ากัดข้อมืออีกฝ่ายอย่างแรงสุดกำลัง!
“อ๊า! เจ้ากล้ากัดข้าหรือ?! นังใบ้เสียสติ! นังสารเลว!”
เหยียนอู่เจ็บจนกรีดร้องเสียงแหลม บนข้อมือปรากฏรอยฟันสองแถวที่มีเลือดซึมขึ้นมาในทันใด
ความเจ็บปวดแสนสาหัสกับความอัปยศที่ถูกนังใบ้ชั้นต่ำทำร้ายต่อหน้าผู้คนทำให้นางขาดสติ เมื่อมองผ้าเช็ดหน้าเก่าขาดในมือซึ่งขวางหูขวางตา โทสะอำมหิตก็พลุ่งพล่านขึ้น นางคว้าชายผ้าทั้งสองด้านโดยไม่คิด มือทั้งสองออกแรงสุดกำลัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ—
แคว่ก—!!!
เสียงผ้าถูกฉีกขาดดังบาดหู ชัดเจนจนน่าหวาดหวั่น