“พวกมันถึงกับกล้ามาเหยียบย่ำจวนอู่อันโหวของข้าถึงเพียงนี้ คิดจริงหรือว่าตระกูลอู่ไร้บุรุษแล้ว?!”
เสียงตวาดลั่นของฉีหลินก่อให้เกิดเสียงฮือฮาด้วยความเดือดดาลและตื่นตะลึง
อนุเฉินโอนเอน รู้สึกมืดวูบตรงหน้า ต้องคว้าขอบโต๊ะไว้จึงยืนมั่นได้ น้ำตาพรั่งพรูออกมาทันที นางยกมือปิดปาก สะอื้นจนเสียงขาดหาย “ลูกแม่... พวกมันกล้ารังแกเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร...”
เหวินจิ่นซู สะใภ้ใหญ่ โกรธจนใบหน้าซีดเผือด กำผ้าเช็ดหน้าแน่น ข่มกลั้นน้ำตาไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ
“จวนเซวียนผิงโหวรังแกกันเกินไปแล้ว นี่คิดจะบีบซื่ออิงให้ตายหรือ! ท่านแม่ ข้ากับน้องสะใภ้จะไปรับซื่ออิงกลับมา”
ผานอิ๋ง สะใภ้รอง เป็นคนใจร้อน นางตบโต๊ะลุกพรวด ดวงตาเบิกกว้างด้วยโทสะ
“เหลวไหลสิ้นดี! คุณหนูแห่งจวนอู่อันโหวของเราไม่ใช่คนที่ใครจะรังแกได้ตามใจ! ท่านแม่ วางใจเถิด ข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่จะไปจวนเซวียนผิงโหว หากไม่ก่อเรื่องให้พวกมันอยู่ไม่เป็นสุข ข้าก็ไม่กลับ!”
ใบหน้าอู่ซื่อเซียวเขียวคล้ำ กำหมัดจนดังกรอด ดวงตาแดงก่ำ เพลิงโทสะกับความรู้สึกผิดพุ่งขึ้นจุกอก
“จวนเซวียนผิงโหวช่างกล้านัก กล้ารังแกพี่หญิงของข้าเช่นนี้ คิดจริงหรือว่าข้าไม่กล้าตอบโต้? ข้าจะไปทุบจวนเซวียนผิงโหวเดี๋ยวนี้!”
อู่ซื่อเชียนขมวดคิ้วแน่น แววตาราวกับจะฆ่าคน จ้องอู่ซื่อเซียวเขม็ง ความหมายชัดเจนว่า: พี่ใหญ่ ข้าจะไปกับท่าน
เหล่าเด็ก ๆ รุ่นเยาว์ไม่ได้หวาดกลัวบรรยากาศตึงเครียด กลับกำหมัดเล็ก ๆ แล้วพากันไปหาอาวุธ แม้จะมีท่าทีหวาด ๆ แต่ก็แน่วแน่ บ้างถือกิ่งไม้ บ้างถือก้อนกรวด ส่วนอีกคนถือไม้ปัดฝุ่นขนไก่ พวกเขาเบียดอยู่ข้างอู่ซื่อเซียว มองเขาตาแป๋ว
“หู เตรียมรถ! ข้าจะ...”