หลวงจีนร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นพรวดเดียว เด็กทั้งหกคนพลันร่วงลงมา ส่วนตัวเขากลับหัวเราะเยาะอย่างสาแก่ใจอยู่ตรงนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นอย่างเบิกบานยิ่งนัก
สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือสายตาค้อนขวับจากฉีหลิน
อู่ซื่อเซียวชี้ไปยังบ่อทรายละเอียด ภายในมีพลั่วเล็ก ถังไม้เล็ก รถเข็นคันเล็ก และของคล้ายจานใบเล็กกับชามใบเล็กอีกหลายชิ้น ก่อนถามฉีหลินว่า
“ท่านแม่ นี่คืออะไร เอาไว้ทำสิ่งใดหรือ?”
“เอาไว้เล่นทรายอย่างไรเล่า”
“ท่านแม่ไม่ใช่ห้ามข้าเล่นทรายหรอกหรือ? ข้าจำได้ว่าตอนเด็กเคยไปเล่นริมแม่น้ำอยู่ครู่หนึ่ง ท่านแม่บอกว่ากลัวทรายเข้าตา แล้วยังตีฝ่ามือข้าด้วย”
ฉีหลินกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนแต่งเรื่องขึ้นมาส่งเดช “นั่นมันข้างนอกไม่ใช่หรือ ที่นี่เป็นบ้านเจ้า หากรู้สึกว่าเสียเปรียบ เช่นนั้นก็เล่นชดเชยเสียตอนนี้สิ”
“ท่านแม่พูดเองนะ ฮ่า ๆ ๆ!” เด็กชายจอมซนร่างใหญ่ที่สุดราวกับลาหลุดบังเหียน ดีดขาพุ่งทะยานไปยังบ่อทรายอย่างบ้าคลั่ง
ฉีหลินวิ่งตามหลังพลางกำชับว่า “ถอดรองเท้าก่อนแล้วค่อยเข้าไป!”
เหล่าเด็ก ๆ พากันหันมามอง จึงเพิ่งเห็นบ่อทรายใหญ่ตรงมุมหนึ่ง พวกเขาร้องลั่นแล้ววิ่งตามไปทางนั้นด้วย
การเล่นทรายคือสิ่งที่เด็กส่วนใหญ่หลงใหล ทรายละเอียดเพียงหนึ่งกำมือก็รังสรรค์จินตนาการและความรักทั้งหมดในวัยเยาว์ขึ้นมาได้
เด็กกลุ่มหนึ่งกรูกันลงไปในบ่อทรายราวกับเกี๊ยวที่เทลงหม้อ ฉีหลินรีบตะโกนตั้งกฎเสียงดังว่า
“ถอดรองเท้าแล้วค่อยเข้าไป ห้ามโปรยทราย มีแค่สองข้อนี้ ไปเล่นกันเถอะ”
“ข้าจะเล่นอันนี้!”
“ข้ามาก่อน!”
“เอาพลั่วนั่นมาให้ข้า!”
ฉือฮั่วยืนอยู่ริมบ่อทราย มองเด็ก ๆ ที่กองกันอยู่เต็มบ่อแล้วขมวดคิ้ว อดบ่นไม่ได้ว่า “เล่นเสร็จตัวเปื้อนทรายไปหมด ยังจะเอาเด็กพวกนี้ไว้อีกหรือ?”