แม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่กับฮูหยินถูกผู้คนรุมล้อมเสียแน่นหนา เสียงชื่นชมถาโถมใส่ราวกับไม่ต้องเสียเงินสักอีแปะ
「บุตรชายแห่งตระกูลแม่ทัพ รับมือวิกฤตได้อย่างไม่ลนลาน ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!」
「จวนแม่ทัพไป๋หลี่สมกับเป็นตระกูลที่มีแบบแผนอันเข้มงวด อบรมบุตรหลานได้ดีจริง ๆ!」
「จะเรียกว่าอบรมได้ดีอย่างเดียวได้อย่างไร ราวกับถ่ายทอดวิชาเซียนให้เสียด้วยซ้ำ กระบวนท่าช่วยชีวิตเช่นนั้น ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ทั้งยังได้ผลน่าอัศจรรย์ถึงเพียงนี้!」
แม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่ลูบเครา พยายามกดมุมปากที่ยกขึ้น ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมสง่างาม ทว่าความภาคภูมิใจในดวงตาแทบเอ่อล้นออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่ไม่รู้จะถ่อมตนตอบพวกนางอย่างไร จึงได้แต่โอบเด็กทั้งสามไว้ แล้วลูบศีรษะพวกเขาด้วยความรักใคร่
พี่น้องตระกูลไป๋หลี่ยืดอกน้อย ๆ รับคำชื่นชมและสายตาอัศจรรย์ใจจากทุกทิศทาง ในใจก็พองโตด้วยความยินดี
พวกเขาไม่คิดเลยว่า “วิธีกระแทกแตงช่วยชีวิต” ที่ท่านย่าหวู่สอน จะนำมาใช้ได้ในงานใหญ่เช่นนี้ ช่างสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลไป๋หลี่จริง ๆ
ขณะที่คำชื่นชมกำลังขึ้นถึงจุดสูงสุด ไป๋หลี่ทิงชวนซึ่งถูกชมจนแก้มแดง ในที่สุดก็อดไม่ได้ เขาเงยหน้าตั้งอก แล้วกล่าวเสียงดังด้วยเสียงอันไร้เดียงสาว่า
「วิธีนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนในบ้านพวกเราคิดขึ้นเอง แต่เรียนมาจากโรงเรียนเด็กเล็ก!」
ไป๋หลี่กวนซานพยักหน้าเสริมว่า 「สิ่งนี้เรียกว่า ‘วิธีกระแทกแตงช่วยชีวิต’ เป็นเนื้อหาใน ‘วิชาป้องกันตนเอง’ ของสวนผลน้ำเต้า」
「โรงเรียนเด็กเล็ก?」 「สวนผลน้ำเต้า?」 「วิชาป้องกันตนเอง?」
ถ้อยคำแปลกหูเหล่านี้พลันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของแขกเหรื่อทุกคน โดยเฉพาะผู้ที่มีบุตรหลานวัยเยาว์อยู่ในบ้าน ต่างอยากซักถามให้กระจ่าง