หยางจื้อกังยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังกว้างสูงสง่าของฟู่ซือเหนียนกับเด็กสาวในเสื้อลายดอกไม้ที่เดินตามหลัง กำหมัดแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่นอีกครั้ง
เขากัดฟันกรอด สุดท้ายก็ยังไม่กล้าตามไปอีก
ต่อให้เขาจะเหลวแหลกแค่ไหน ก็รู้ว่าคำพูดของฟู่ซือเหนียนไม่ใช่แค่ขู่
หัวหน้าจางแห่งกองพัสดุเป็นคนที่ผู้บัญชาการกองพลฟู่ผลักดันขึ้นมาด้วยตัวเองจริง ๆ
ส่วนตระกูลฟู่ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะไปหาเรื่องได้
ถ้าเขาทำให้ฟู่ซือเหนียนไม่พอใจจริง ๆ
พ่อของเขาคงถลกหนังเขาแน่
หยางจื้อกังเตะกำแพงอิฐข้างตัวอย่างแรง จนนิ้วเท้าเจ็บแปลบ เขาแยกเขี้ยวสูดปาก พลางสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง
นอกตรอก ซูชิงหลีเดินตามฟู่ซือเหนียนไปอย่างรวดเร็ว จนเมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนและพ้นจากบริเวณตรอกนั้นอย่างสิ้นเชิง ฝีเท้าของเธอจึงค่อย ๆ ช้าลง
เธอก้มหน้าเดินตามหลังฟู่ซือเหนียนห่างไปครึ่งก้าว มองชายเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารของเขาพลิ้วไหวแผ่วเบาตามลมเย็นยามเย็น มองฝีเท้าที่เร่งรีบของเขาค่อย ๆ กลับมามั่นคงดังเช่นปกติ
เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดดวงตาอย่างรวดเร็ว ปาดน้ำตาหยดที่เพิ่งร่วงลงมาออกไป