วันต้อนรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยหัวต้าคึกคักเป็นพิเศษ
ตอนซูชิงหลีลงจากรถรับส่ง เธอมีเพียงกระเป๋าผ้าใบหนึ่งกับกระเป๋าเดินทางสีดำเก่าคร่ำคร่าอีกใบ
เมื่อเทียบกับนักศึกษาใหม่คนอื่นที่ขนสัมภาระกันมาพะรุงพะรัง แถมยกครอบครัวมาพร้อมหน้า เธอดูบอบบางราวกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่พร้อมจะปลิวไปตามลมได้ทุกเมื่อ
แต่ถึงอย่างนั้น สายตาของทุกคนกลับพากันจับจ้องมาที่เธอ
เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวซีด คอเสื้อเริ่มเก่าเล็กน้อย ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน ปลายขากางเกงพับขึ้นอย่างเรียบร้อยหนึ่งทบ
ทั่วทั้งตัวไม่มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมสักชิ้น ข้อมือก็โล่งเปล่า แม้แต่ยางรัดผมก็ยังไม่มี
ทว่าผิวขาวจนแทบแสบตาภายใต้แสงแดดจัดจ้าของเดือนกันยายน ใบหน้านั้นกับผมดำเงางามราวสาหร่ายที่สยายลงมาคลอเคลียหัวไหล่ยิ่งขับให้เธอโดดเด่น
ใครคนหนึ่งกระทุ้งไหล่เพื่อนแล้วลดเสียงลง
“ดูผู้หญิงคนนั้นสิ...อยู่คณะไหนนะ?”
“ไม่รู้สิ น่าจะนักศึกษาใหม่มั้ง สวยเกินไปแล้ว...”
อีกฝ่ายไม่ได้พูดต่อ แต่ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว
ซูชิงหลีเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่ชายตามอง
เธอคุ้นชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว
เจ้าของร่างเดิมมักก้มหน้าด้วยความอายแล้วเร่งฝีเท้าหนีไป แต่เธอไม่ทำเช่นนั้น
แผ่นหลังตั้งตรง ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรอบตัวอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์ แต่ก็ดูคล้ายไม่ได้เก็บสิ่งใดเข้ามาในสายตาเลย
รุ่นพี่ที่จุดลงทะเบียนกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ พอได้ยินเสียงฝีเท้าเธอใกล้เข้ามาก็สะดุ้งตื่น ครั้นเงยหน้าขึ้นมอง ปากกาที่ถืออยู่ก็ร่วงลงพื้นทันที
“น-นักศึกษาใหม่มาลงทะเบียนเหรอ?” เขาก้มลงเก็บปากกาอย่างลนลาน ก่อนพลิกดูรายชื่อ “ชื่ออะไรนะ?”