ฟู่ซือเหนียนเพิ่งจัดการความคิดของตัวเองให้ชัดเจนได้จริง ๆ ในบ่ายวันถัดมา
ช่วงเช้าเขาอยู่ในกองทัพ สะสางรายงานการฝึกที่คั่งค้างอยู่หลายฉบับจนเสร็จ จากนั้นก็ไปวิ่งยี่สิบรอบที่สนามฝึก วิ่งจนเหงื่อท่วมกายถึงค่อยหยุด
เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน ต้องทำใจให้สงบก่อนแล้วค่อยไปพูดกับเธอ
ตอนกลับจากกองทัพฟ้ายังไม่มืด เขาสวมเครื่องแบบทหาร มือหิ้วกระเป๋าสะพาย ฝีเท้าเร็วกว่าปกติอยู่หลายส่วน
เมื่อผลักประตูใหญ่ของตระกูลฟู่เข้าไป ภายในลานบ้านเงียบสงัด เงาต้นอู๋ถงทอดลงบนพื้น ยืดยาวเพราะแสงอาทิตย์ยามเย็น
เขาเดินอ้อมกำแพง ตั้งใจจะเข้าห้องรับแขกทางประตูด้านข้าง ทว่าเมื่อเดินมาถึงใต้หน้าต่างห้องครัว ฝีเท้าก็พลันชะงัก
ในลานบ้านมีคนยืนอยู่สองคน
วันนี้ซูชิงหลีไม่ได้โพกผ้าคลุมหน้า แต่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคอค่อนข้างสูง พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก
เธอยืนอยู่ข้างพุ่มกุหลาบจีน มือกำถั่วฝักยาวที่เพิ่งเด็ดมาพวงหนึ่งไว้ ดูเหมือนเพิ่งกลับจากแปลงผัก
โจวเว่ยกั๋วยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่ถึงหนึ่งก้าว เสื้อเชิ้ตสีขาวสอดอยู่ในขอบกางเกง ผมหวีเรียบร้อย มือกำบางสิ่งไว้แน่นด้วยความประหม่า จนข้อนิ้วซีดขาว
ฟู่ซือเหนียนหยุดยืนอยู่หลังต้นอู๋ถงตรงมุมกำแพง
“สหายเสี่ยวซู” เสียงของโจวเว่ยกั๋วลอยมา ฟังดูตึงเครียดเล็กน้อยแต่จริงจังมาก “ช่วงนี้ผมมาหาคุณบ่อย คุณคงรู้แล้วว่าผมคิดอย่างไร”
ซูชิงหลีก้มหน้า มือที่กำถั่วฝักยาวแน่นขึ้น
โจวเว่ยกั๋วสูดหายใจลึก ก่อนยื่นสิ่งที่ถืออยู่ให้เธอ
ฟู่ซือเหนียนมองผ่านกิ่งไม้จนเห็นชัดว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าพับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อย ข้างในห่ออะไรบางอย่างไว้จนพองตุง
“นี่แม่ผมให้มา บอกให้เอาไปมอบให้ผู้หญิงที่ชอบ”