“มา... มาแล้ว” โจวเว่ยกั๋วได้สติกลับมา ใบหูแดงวาบ เขากระแอมเล็กน้อยกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ “ผะ... ผมเอาเมล็ดแตงมาให้คุณด้วย แล้วก็ถั่วลิสงอีกห่อหนึ่ง เอาไว้กินตอนดูหนังครับ”
เขาก้าวเข้าไปสองก้าว แล้วยื่นห่อกระดาษน้ำมันให้
ตอนซูชิงหลีรับมา ปลายนิ้วเผลอแตะมือเขา ทั้งคู่ต่างชักมือกลับพร้อมกัน
เธอก้มหน้ากล่าวขอบคุณ ใบหูแดงก่ำ
โจวหว่านชิงที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางโบกมือ
“เอาละ ๆ ไปเถอะ อย่าให้พลาดตอนเริ่มฉายล่ะ เว่ยกั๋ว ดูแลเสี่ยวซูให้ดีนะ”
“ครับ! คุณอาสบายใจได้!”
โจวเว่ยกั๋วรับคำเสียงดัง ก่อนจะเปิดประตูใหญ่แล้วขยับไปยืนด้านข้าง เปิดทางให้ซูชิงหลีออกไปก่อน
เมื่อเดินถึงหน้าประตู ซูชิงหลีหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองทางห้องรับแขก
ฟู่ซือเหนียนยังนั่งอยู่บนโซฟา มือถือหนังสือเล่มนั้นซึ่งยังคงกลับหัวอยู่
สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนหน้ากระดาษ แนวกรามขบเกร็ง ใบหน้าด้านข้างในแสงสนธยาดูคมเข้มกว่าปกติอยู่หลายส่วน
เธอไม่ได้หยุดอยู่นาน หันกลับแล้วเดินตามโจวเว่ยกั๋วออกไป
ประตูใหญ่ปิดลงเบา ๆ ด้านหลัง