เพิ่งผ่านสามทุ่มมาได้ไม่นาน ทั้งตึกก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ซูชิงหลียกจานแอปเปิลที่หั่นไว้แล้ว ยืนลังเลอยู่ตรงทางเดินชั้นสองครู่ใหญ่ ก่อนจะยกมือเคาะประตูห้องของฟู่ซือเหนียนเบา ๆ
เดิมทีเธอไม่อยากมา แต่เมื่อครู่โจวหว่านชิงยื่นจานผลไม้ให้เธอที่ชั้นล่าง พร้อมบอกว่า “เอาขึ้นไปให้ซือเหนียนหน่อย ตอนกลางคืนเขาอ่านหนังสือแล้วชอบกินอะไรนิดหน่อย” เธอปฏิเสธไม่ไหว จึงได้แต่ทำใจกล้าเดินขึ้นมา
ประตูเปิดออก
ฟู่ซือเหนียนยืนอยู่ตรงหน้าประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ในมือถือปากกาหมึกซึม ดูเหมือนกำลังเขียนอะไรบางอย่าง
เมื่อเห็นเธอ สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนไปยังจานแอปเปิลในมือ แล้วไม่พูดอะไร เพียงเบี่ยงตัวเปิดทางให้
ซูชิงหลียื่นจานให้เขา
“คุณน้าโจวให้ฉันเอามาให้ค่ะ”
พูดจบก็หันหลังจะเดินจากไป
ข้อมือถูกเขาคว้าไว้
แรงไม่มาก แต่มั่นคง ราวกับรออยู่ตรงนั้นมานานแล้ว
เธอยังไม่ทันได้ขัดขืน ก็ถูกดึงเข้าไปในห้องเสียแล้ว
ประตูปิดลงด้านหลัง เกิดเสียงเบา ๆ
ฟู่ซือเหนียนปล่อยมือ แต่ยังยืนขวางอยู่ตรงประตู กักเธอไว้ในพื้นที่คับแคบระหว่างทางเข้าและโต๊ะหนังสือ
ซูชิงหลีถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังชนขอบโต๊ะหนังสือ