เช้าวันนั้น ซูชิงหลีออกไปซื้อผัก
หน้าทางเข้าบ้านพักในเขตทหารมีตลาดเช้า ชาวบ้านละแวกนั้นหาบผักมาขาย สดใหม่แถมยังถูกกว่าของในสหกรณ์เสียอีก
เธอสะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่คลุมด้วยผ้าสีน้ำเงิน เดินไปหยุดตรงแผงขายเต้าหู้แล้วนั่งยอง ๆ เลือกดู พอกำลังจะจ่ายเงิน จู่ ๆ ก็มีเงาคนขยับเข้ามาใกล้ข้างกาย
“โอ้ เต้าหู้นี่สดใหม่จริง ๆ สหายหญิงเลือกของเก่งนะ”
น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม ฟังดูเจ้าเล่ห์และหยอกเย้าอย่างไม่สำรวม
ซูชิงหลีเอียงศีรษะ เห็นชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทำจากผ้าแท้หล่ง ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในยุคนี้ ผมหวีเรียบมันเงา ใบหน้าพอจะเรียกว่าคมคาย แต่ยามมองคนกลับไม่สำรวม ดวงตากลอกไปมาสำรวจใบหน้าและเรือนร่างของเธอไม่หยุด
ซูชิงหลีขยับออกห่างเล็กน้อย ก้มหน้าล้วงเงินจากกระเป๋า
“สองเหมา สองเฟินค่ะ รับเงินไปเถอะ”
“ไอ้หยา อย่าเพิ่งรีบจ่ายสิ” ชายคนนั้นยื่นมือมาขวางตอนเธอกำลังส่งเงิน ปลายนิ้วเกือบเฉียดหลังมือเธอ “ฉันสนิทกับเจ้าของแผง ซื้อไปสองชิ้นเลย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”
ซูชิงหลีถอยหลังไปครึ่งก้าว ยกตะกร้าขึ้นบังตัว น้ำเสียงเบาลง
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีเงิน”
ท่าทางหวาด ๆ ของเธอยิ่งทำให้ดวงตาของชายคนนั้นเป็นประกาย