เขาหันกลับไปมองเธออีกครั้ง
เธอกำลังหันหลังเดินไปทางหอพัก จังหวะก้าวไม่เร็วไม่ช้า แผ่นหลังเหยียดตรง
รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนทางที่มีใบอู๋ถงร่วงเกลื่อน ทุกย่างก้าวเผยให้เห็นแผ่นหลังอรชรชวนมอง
หยางฮ่าวเซวียนมองส่งจนแผ่นหลังของเธอลับหายไปตรงหัวมุมทางเดินร่มรื่น จึงค่อยละสายตากลับมา
เขาก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
“น่าสนใจ”
เฉินอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ถามหยั่งเชิงว่า
“พี่หยาง ให้ผมไปขอช่องทางติดต่อให้ไหมครับ?”
หยางฮ่าวเซวียนไม่ตอบ เขาล้วงกล่องบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบมวนหนึ่งมาคาบไว้โดยไม่ได้จุด
เขานึกถึงแฟนสาวที่เคยคบมา นึกถึงท่าทีออดอ้อน งอแง และเรียกร้องกระเป๋ากับเครื่องประดับต่อหน้าเขาของพวกเธอ
จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา
“ไม่ต้อง” เขากัดปลายบุหรี่เบา ๆ หรี่ตามองทางเดินร่มรื่นที่ว่างเปล่า “จะรีบไปทำไม”
...
การฝึกทหารเป็นด่านแรกของนักศึกษาใหม่มหาวิทยาลัยหัวต้า
เดือนกันยายนในจิงซื่อ แดดร้อนแรงจนแทบจะเผาผิวหนังคนให้ลอกออกมาได้ทั้งชั้น
นักศึกษาใหม่หลายพันคนยืนเรียงแถวอยู่บนสนาม ทุกคนสวมชุดลายพรางเหมือนกัน เหงื่อไหลลงมาตามลำคอ มองจากไกล ๆ ราวกับผักใบเขียวที่ถูกแดดแผดจนเหี่ยวเฉา
ซูชิงหลียืนอยู่ในแถวของภาควิชาภาษาจีน ปีกหมวกกดต่ำ ผมดำถูกรวบเก็บไว้ใต้หมวก เผยให้เห็นเพียงใบหน้าขาวผ่องสะดุดตา
เธอมักเป็นคนที่เงียบที่สุดในแถว
ครูฝึกสั่ง “ตรง!” เธอก็ยืนตรง สั่ง “พัก!” เธอก็ผ่อนท่าพัก