ในเนื้อเรื่องเดิม งานสังสรรค์ครั้งนี้เป็นสถานที่ที่เจ้าของร่างเดิมได้รู้จักกับหยางฮ่าวเซวียนอย่างเป็นทางการ
หลี่ซือซือเป็นคนเชื่อมสัมพันธ์ให้
เธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหยางฮ่าวเซวียนเป็นคนแบบไหน
แต่ก็ยังช่วยอีกฝ่ายตามจีบซูชิงหลี
“ชิงหลี?” หลี่ซือซือเอียงคอมองเธอ รอยยิ้มจริงใจ “ไปเถอะ ไปด้วยกัน ถือว่าไปผ่อนคลาย หลังฝึกทหารเหนื่อยแทบตายเลย”
ซูชิงหลีปิดหนังสือ
เธอมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลี่ซือซือ แล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบตกลงทันที
“ได้สิ แต่ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องคุยนะ ถึงตอนนั้นอย่าเบื่อฉันก็แล้วกัน”
ดวงตาหลี่ซือซือเป็นประกาย เธอคล้องแขนซูชิงหลีไว้
“จะเป็นไปได้ยังไง! แค่นั่งเฉย ๆ เธอก็เป็นทิวทัศน์ให้คนมองแล้ว ใครจะสนว่าเธอคุยเก่งหรือเปล่ากันล่ะ!”
โจวเสี่ยวเหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงแซว
“งั้นตกลงตามนี้นะ!”
ซูชิงหลีพยักหน้าแล้วเปิดหนังสืออีกครั้ง
ที่ตอบตกลงก็เพียงเพราะอยากรับมือไปตามสถานการณ์ และถือโอกาสพบใครบางคนที่สำคัญ
...
วันนั้น
เหมยเย่
แสงไฟในห้องส่วนตัวสลัว แถบไฟนีออนหลากสีเคลื่อนไหวไปตามผนัง หน้าจอเปิดดนตรีประกอบเพลงจังหวะเนิบช้าเพลงหนึ่งเอาไว้ แต่ไม่มีใครร้อง
ตอนซูชิงหลีเดินตามหลี่ซือซือเข้าไป ข้างในมีคนนั่งอยู่หลายคนแล้ว
บนโซฟาตรงกลางมีชายหนุ่มคนหนึ่งเอนกายอย่างเกียจคร้าน กระดุมสองเม็ดตรงคอเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดออก มือหมุนแก้วเหล้าที่ยังไม่ได้ดื่ม พลางเอียงหน้าไปคุยกับคนข้าง ๆ