พอเข้ามาในห้อง ซูชิงหลีก็หอบเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อยกลับไปยังห้องของตัวเอง เพิ่งวางลงในตู้ ก็ได้ยินเสียงประตูด้านหลังดังขึ้น
เธอหันกลับไป ฟู่ซือเหนียนเดินตามเข้ามา ก่อนจะปิดประตูตามหลังอย่างเป็นธรรมชาติ
ห้องไม่ได้กว้างนัก พอเขาเข้ามาก็ดูคับแคบขึ้นทันที
เขายืนพิงบานประตูอยู่ตรงนั้น มองเธอเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
ซูชิงหลีถูกเขาจ้องจนรู้สึกไม่เป็นตัวเอง จึงหันไปจัดเสื้อผ้าในตู้ แสร้งทำเป็นยุ่งอยู่กับงาน
“คุณเข้ามาทำไม ป้าหว่านชิงอยู่ข้างนอกนะ”
“เธออยู่ในครัว”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ คุณออกไปเลย”
ฟู่ซือเหนียนไม่ขยับ
เขามองแผ่นหลังของเธอ ตอนเธอก้มตัวพับเสื้อผ้า ผิวขาวสะอาดบริเวณท้ายทอยก็เผยออกมาเล็กน้อย มีปอยผมสั้นแนบอยู่ด้านบนและไหวตามการเคลื่อนไหวเบา ๆ
เสื้อเชิ้ตเก่าที่เธอสวมวันนี้ตรงคอเสื้อย้วยลงเล็กน้อยจากการซัก พอก้มตัวก็แยกออก เผยให้เห็นส่วนโค้งของแผ่นหลังเพียงนิด