ซ่งหย่าจือดักรอหยางจื้อกังอยู่หน้าร้านน้ำชาที่เขาแวะไปเป็นประจำ
หยางจื้อกังกำลังเล่นไพ่กับเพื่อนกินเพื่อนดื่มหลายคน คาบบุหรี่อยู่ในปาก พอเห็นเธอเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง
“โอ้โฮ แขกหายากนี่นา” เขาผลักไพ่ไปด้านหนึ่ง ลุกขึ้นยืน แล้วโบกมือให้เพื่อนกลุ่มนั้น “วันหลังค่อยมาเล่นกันใหม่”
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าซ่งหย่าจือ เอียงคอมองเธอสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “ว่าไง คิดได้แล้วหรือ? มาหาพี่ชายคนนี้แล้วสินะ?”
ซ่งหย่าจือไม่สนใจคำพูดลื่นหูของเขา หันหลังเดินออกไป
หยางจื้อกังเดินตาม ทั้งสองเข้าไปในตรอกแคบข้างร้านน้ำชา คนหนึ่งเดินนำ อีกคนเดินตาม
ในตรอกแทบไม่มีคน ใต้กำแพงมีเศษผักเน่าและอิฐแตกกองอยู่ กลิ่นไม่ค่อยน่าพิสมัย
ซ่งหย่าจือหยุดเดิน หันกลับมามองหยางจื้อกัง
“เรื่องที่คุณพูดวันนั้น...” เธอเอ่ยเสียงเบา “เป็นเรื่องจริงหรือ?”
หยางจื้อกังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าเธอหมายถึงเรื่องซูชิงหลี ดวงตากลอกไปมาแล้วหัวเราะเบา ๆ
“จริงสิ ไม่อย่างนั้นหล่อนจะเกี่ยวฟู่ซือเหนียนได้ยังไง? มารยาหญิงแพรวพราวขนาดนั้น เธอมีให้เรียนอีกนานเลยล่ะ”