ความขุ่นข้องในใจของหลี่ซือซือผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเติบโตในปักกิ่งมาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวมีฐานะดี เพื่อนรอบตัวส่วนใหญ่ก็มีฐานะไม่เลว ไม่ว่าจะไปที่ไหนเธอก็เป็นจุดสนใจของผู้คน
เธอชินกับการถูกชมว่าสวย ชินกับแววตาอิจฉาของคนอื่นยามมองเธอ
แต่ซูชิงหลีคนนี้ สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ใช้กระเป๋าเดินทางโทรม ๆ แม้แต่ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวก็ไม่มี ทว่าพอนั่งลงตรงนั้นกลับดึงดูดสายตาทุกคนไปได้
ทำไมกัน?
หลี่ซือซือไม่แสดงความรู้สึกออกทางสีหน้า ก่อนยิ้มแล้วพูดกับโจวเสี่ยวเหมิงว่า
“เสี่ยวเหมิง เดี๋ยวเราไปกินข้าวที่โรงอาหารกันไหม? แล้วก็เดินชมมหาวิทยาลัยด้วย”
จากนั้นเธอก็หันไปทักซูชิงหลีด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ชิงหลี ไปด้วยกันไหม?”
ซูชิงหลีเงยหน้าขึ้นจากหน้าหนังสือ
ในเนื้อเรื่องเดิม หลี่ซือซือก็เป็นแบบนี้
กระตือรือร้น เข้าหาคนก่อน ใจกว้าง เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่กี่วันก็สนิทกับทุกคนแล้ว
จากนั้นเมื่อเจ้าของร่างเดิมคบกับหยางฮ่าวเซวียน เธอก็ทำตัวเป็นพี่น้องกับเจ้าของร่างเดิมในหอพัก ขณะเดียวกันก็เติมแต่งข่าวลือให้แพร่สะพัดอยู่เบื้องหลัง
โพสต์ที่กล่าวหาว่าเจ้าของร่างเดิม “ถูกตาแก่เลี้ยงดู” ใช้บัญชีนิรนามลงเป็นคนแรก เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เธอรู้เนื้อเรื่องเดิม
ก็คือหลี่ซือซือ
ซูชิงหลีปิดหนังสือ แล้วยิ้มให้เธอบาง ๆ
“ได้สิ”
เธอลุกขึ้น วางหนังสือกลับลงบนโต๊ะ
ตอนเดินผ่านหลี่ซือซือ เธอได้กลิ่นน้ำหอมหวานจัด หวานจนชวนเลี่ยน
หลี่ซือซือเตี้ยกว่าเธอครึ่งศีรษะ ตอนนี้กำลังเงยหน้ามองเธอ รอยยิ้มสดใส แววตาจริงใจ
ซูชิงหลีหัวเราะเบา ๆ ในใจ
แสดงละคร ใครจะทำไม่เป็นล่ะ