ซูหมิงเยว่ได้ฟัง ใบหน้าเผยแววตื่นตระหนกยิ่ง "ไม่ ไม่ ไม่ ไยรบกวนท่านอาวุโสถึงเพียงนี้ หมิงเยว่ชาตาช่างต่ำต้อย นึกชินกับการดำรงชีวิตเช่นนี้แล้ว"
ต้วนเชียนฉุยเบิกตาโต "เจ้าพูดอะไรเช่นนั้น เจ้าเด็กสาวปากหวาน ข้าชอบใจนัก ช่วยเหลือสักหน่อยจะเป็นไรไป!"
ซูหมิงเยว่ปาดน้ำตาจากใบหน้า หน้าตาอ่อนแอเผยรอยยิ้มประหนึ่งมีผู้ให้พึ่งพาได้ในที่สุด
ทว่ารอยยิ้มเพียงครึ่งเดียว นางก็กลับขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเบา "แต่ท่านอาวุโสช่วยข้าเช่นนี้ โดยที่ข้าไร้ตำแหน่งแห่งหน จะชวนคนนินทาหรือไม่?"
กล่าวจบ นางทำสีหน้ากังวลสุดชีวิต บิดนิ้วเรียวงาม พึมพำเสียงเบา "หรือแม้กระทั่งก่อนหน้านี้ พวกศิษย์พี่ดีกับข้า นางยังกล่าวหาว่าข้า ว่าข้าจงใจยั่วยวนศิษย์พี่..."
นี่มิใช่สิ่งที่ลั่วหวนเจินกล่าว
ทว่าเป็นสิ่งที่เหลยจื่อเยว่กล่าวกับนางและเจาชิง ใต้ผาเสียดาย
แต่ซูหมิงเยว่ต้องการให้ต้วนเชียนฉุยเป็นท่านอาจารย์ จึงยกหม้อดำนี้ป้ายให้นางทันที!
ต้วนเชียนฉุยรินสุราอีกชาม กระดกหมด โยนชามทิ้ง หน้าแดงก่ำ พลางสบถโวยวาย "กลัวอะไร! สหายต้วนข้าไม่เคยกลัวคำนินทาผู้ใด!"
"ไป ข้าจะพาเจ้าไปล้างแค้นเดี๋ยวนี้!"
ว่าแล้วก็ถีบเก้าอี้เตรียมเดินออก
"อ๊ะอ๊ะอ๊ะ! ท่านอาวุโส..."
นางต้องการให้เขาเป็นท่านอาจารย์คอยปกป้องคุ้มครองตลอดไป มิใช่แค่ออกหน้าครั้งเดียว...
ลั่วหวนเจินมีท่านอาจารย์ขั้นข้ามเคราะห์ เหิงหยางจื่ออยู่ต่อหน้านางยังเป็นแค่หลานน้อย
ซูหมิงเยว่เองก็ใจจดใจจ่ออยากคารวะท่านอาจารย์ขั้นข้ามเคราะห์สักคน ถึงจะนับว่าตัวเองไม่แพ้
กว่าจะได้เจอตาเฒ่าขั้นข้ามเคราะห์ที่หลอกง่ายเช่นนี้มา ซูหมิงเยว่ย่อมไม่คิดปล่อยไป