งูยักษ์เกล็ดทมิฬใช้เวลาทะลวงผ่านถึงสามวันเต็ม
ด้วยเหตุนี้ คู่อาจารย์ศิษย์อวินเหยาและลั่วหวนเจินจึงไม่ได้ย่างเท้าออกจากยอดเขาจื่ออวิ๋น เฝ้าประจำการอยู่ริมสระเย็นเยียบอย่างไม่ลดละ
ที่จริงระหว่างนั้นอวินเหยาส่งถ้อยจิตไปหาต้วนเชียนฉุยแล้ว บอกให้เขามายอดเขาจื่ออวิ๋นพบตนเองได้เลย
แต่ต้วนเชียนฉุยกลับงอนไม่ยอมตอบ
จะให้อีกฝ่ายมารับตนเองให้ได้
อวินเหยาไม่อาจละจากไป จนกระทั่งวันนี้งูยักษ์เกล็ดทมิฬทะลวงผ่านสำเร็จสิ้น กลายร่างเป็นมังกรเกล็ดดำครามเชิดเขาขนาดเล็ก เกล็ดทั่วร่างเปล่งประกายพราววาว ดูสง่างามน่าเกรงขาม เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ได้เวลาไปรับสหายแล้ว
อวินเหยาจับมือน้อยของลั่วหวนเจิน เอ่ยยิ้มๆ ว่า "เจินเจิน ไป ไปรับอาจารย์อีกคนของเจ้ากันเถิด"
ลั่วหวนเจินตอบ "ดี!"
กล่าวจบ ลั่วหวนเจินก็ย่นคิ้วน้อย เริ่มอดกังวลขึ้นมา
นางเงยหน้าถามอวินเหยา "ท่านตานักหลอมอาวุธจะชอบเจินเจินหรือไม่?"
อวินเหยาตอบ "เจินเจินคือเทพธิดาน้อยอันดับหนึ่งใต้หล้า ใครๆ ก็ต้องชอบเจ้าอยู่แล้ว"
ลั่วหวนเจินถอนใจโล่งอก "ข้าเองก็คิดว่าไม่น่าจะมีใครไม่ชอบ ข้าน่ารักขนาดนี้"
แต่นางเป็นเด็กดีผู้มีมารยาท
การเสียน้ำใจต้องขออภัย
ลั่วหวนเจินรำพึงกับตัวเอง "เจินเจินจะไปขอขมาท่านตานักหลอมอาวุธ เจินเจินจะเอาสมบัติสำหรับหลอมอาวุธครึ่งหนึ่งของข้าไปให้ท่าน"
อวินเหยาคล้ายยิ้ม "เจ้านี่ใจป้ำไม่เบา แล้วเหตุใดไม่มอบให้ท่านอาจารย์สักหน่อยเล่า?"