ลั่วหวนเจินรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง
นี่ดำเนินเรื่องมาสู่แดนลับเป๋ยไห่รวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?
นางเอาแต่คิดว่าเมื่อใดจะพาเสี่ยวเฮยไปเอาสิ่งอันเป็นของมันคืน สำนักช่างเข้าอกเข้าใจเจินเจินยิ่งนัก!
ลั่วหวนเจินยื่นมือรับประกาศิต กระโดดโลดเต้นกลับยอดเขาจื่ออวิ๋น
ณ ริมสระเย็นเยียบ
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยเคลื่อนเข้าใกล้ มังกรดำซึ่งมีปุ่มนูนเล็ก ๆ สองปุ่มบนหัวก็ผุดพรวดขึ้นจากน้ำเสียงดังซ่า
ลั่วหวนเจินนั่งยอง ๆ ลงลูบหัวมัน ก้มลงหยิบขนมท้อทิพย์เหนียวนุ่มหนึ่งห่อกับน้ำตาลเชื่อมเสียบไม้หนึ่งไม้จากย่ามใบน้อยที่สะพายอยู่
มังกรดำท่อนล่างแช่อยู่ในน้ำ โผล่เพียงหัวมหึมา อ้าปาก: "อ้า"
ทุกครั้งที่ซื้อของกิน ลั่วหวนเจินไม่เคยลืมนำกลับมาฝากเพื่อนตัวน้อยด้วย
นางโยนน้ำตาลเชื่อมเสียบไม้และขนมเหนียวนุ่มเข้าปากมังกรดำ แล้วนั่งลงบนก้อนหินริมตลิ่ง เริ่มรับประทานบ้าง
นางแกว่งขาเล็ก ๆ ไปมา พลางกินพลางพูดคุยกับมังกรเกล็ดดำ
ลั่วหวนเจิน: "เสี่ยวเฮย เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าเผ่าพันธุ์ของเจ้าคืออะไร?"
กร้วม กร้วม กร้วม
มังกรดำผงกหัว สีหน้าเปี่ยมด้วยความสงสัยจ้องมองลั่วหวนเจิน
กร้วม กร้วม กร้วม
ลั่วหวนเจิน: "แท้จริงเจ้าเป็นเผ่าปีศาจโบราณที่แข็งแกร่งยิ่ง เผ่ามังกรเกล็ดดำคราม วันหน้าสามารถแปรเปลี่ยนเป็นมังกรได้ แดนลับเป๋ยไห่ต่างหากคือบ้านที่แท้จริงของเจ้า ครอบครัวของเจ้าได้ทิ้งมรดกทางสายเลือดอันล้ำค่าและทรัพย์สมบัติไว้ให้เจ้าที่นั่น"
"บางทีเจ้าอาจยังได้เห็นเงาร่างของครอบครัวเจ้าในนั้น ภายในแดนลับเช่นนี้ โดยปกติจะมีไอจิตตกค้างของผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลเฝ้าพิทักษ์อยู่ เจ้าอยากไปเยือนดูหรือไม่? อีกสามวันสำนักจะไปยังแดนลับเป๋ยไห่แล้ว เจินเจินมีโอกาสได้ติดตามไป เจินเจินจะพาเจ้ากลับบ้านนะ!"
รูม่านตาเรียวตั้งขนาดใหญ่ของมังกรดำพลันกลมโตขึ้น