ใบหน้ามีสัมผัสเย็นยะเยือก
นางยกมือแตะ—
เปียกชื้น
เป็นน้ำตา
“อึก…”
ลั่วหวนเจินรีบใช้แขนเสื้อปาดเปะปะ แต่ขอบตายังแดงเรื่อ ปลายจมูกก็แดงก่ำ
เจ็บปวดเหลือเกิน
รู้ทั้งรู้ว่าเป็นเพียงภาพลวง แว่นกระจกส่งให้ดูแค่ “อนาคตที่อาจเกิดขึ้น” ทว่ายามได้เห็นภาพท่านอาจารย์ล้มลงกลางนั้น หัวใจนางยังราวถูกใครบีบขยี้
ปวดร้าวไปถึงแก่น
นางต้องปกป้องท่านอาจารย์
ต้องปกป้องให้จงได้
ไม่มีทางให้ภาพในแว่นกระจกกลายเป็นจริง
เด็ดขาด!
……
เวลาเดียวกัน ภายในเขตเสาหินยักษ์เก้าต้น เหล่าศิษย์สำนักเสวียนเทียนก็เริ่มฟื้นตื่นทีละคนๆ
บางคนนั่งขัดสมาธิด้วยสีหน้าเลื่อนลอย เหมือนกำลังทบทวนสิ่งที่หยั่งรู้ในโลกมายา
บางคนขอบตาแดงซ้ำเลือด คงเห็นภาพบีบหัวใจเช่นกัน
ยังมีคนที่…
“ฮือๆๆ ขาไก่ยักษ์ของข้าอยู่ไหน! เหตุใดถึงหายไป! ขาไก่ก้อนโตตั้งเบ้อเริ่ม! มันเงาวิบวับ! ข้าเพิ่งกัดไปแค่คำเดียว!!”
ศิษย์อ้วนท้วมซึ่งก่อนหน้านี้หมอบแทะกระดูกอยู่กับพื้นตื่นขึ้นมา ครั้นพบว่าปากตนงับกระดูกคนไว้ท่อนหนึ่งที่ฝุ่นจับโชก ก็ถ่มน้ำลาย “แค่กๆๆ” ราวกับฟ้าถล่มต่อหน้าต่อตา
เหล่าศิษย์รอบข้างกลั้นหัวเราะ หัวไหล่กระเพื่อมตุบๆ
“หวังอ้วนเอ๊ย ปีศาจใจของเจ้า… คงมิใช่ความตะกละดอกนะ?”
ศิษย์อ้วนท้วมเช็ดปากพลางพึมพำหน้าเสีย: “ข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ! ข้าแค่เห็นขาไก่ก้อนเบ้อเริ่มเทิ่ม หอมกรุ่นจนทนไม่ไหว…”