ซูหมิงเยว่เพิ่งหายจากบาดเจ็บสาหัส เดินได้ไม่เร็วนัก ชายกระโปรงเปื้อนละอองน้ำค้างบนใบหญ้า ยิ่งทำให้รูปร่างดูผอมบาง
“คุณชายหลิว ระวังเท้าด้วย ตำหนักชางหัวนี้ร้างมานาน เศษหินกับตะไคร่น้ำมีมากนัก”
เสียงเบาหวิวราวกับลมหายใจที่ติดขัด
หลิวรั่วฉือ “ขอบคุณแม่นางซูที่เตือน”
ซูหมิงเยว่หลับตาลงต่ำ อธิบายเสียงเบา “อันที่จริงตำหนักชางหัวนี้ ข้าและศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักเสวียนเทียนค้นพบด้วยกัน ตอนนั้นท่านศิษย์น้าผู้น้อยนำทาง พวกเราใช้เวลาเพียงวันเดียวก็พบตำหนัก ทุกคนดีใจกันมาก ข้าเองก็ดีใจเช่นกัน…”
นางกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงห่อเหี่ยวลง
“เพียงแต่คาดไม่ถึง ภายหลังจะเกิดเรื่องพวกนั้น”
ศิษย์หุบเขาโอสถสวรรค์ข้าง ๆ อดถามไม่ได้ “แม่นางซู ท่านศิษย์น้าผู้น้อยที่เจ้าว่า คือคนที่กีดกันเจ้าหรือไม่”
ซูหมิงเยว่เม้มริมฝีปากล่าง พยักหน้า
“นางชื่อลั่วหวนเจิน เดิมที… เดิมทีนางต่างหากคือศิษย์เล็กที่สุดใต้ที่นั่งท่านอาจารย์เหิงหยางจื่อ ข้าถูกเหล่าศิษย์พี่จำผิดแล้วพากลับสำนัก หลังจากนางหายตัวไป”
พูดถึงตรงนี้ ซูหมิงเยว่เงยหน้าขึ้น ขอบตากลายเป็นสีแดงแล้ว
“ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่เจินเจินตัวจริง สิบปีนี้ข้าสวมรอยนาง ได้รับความรักใคร่จากท่านอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่ เป็นข้าที่ติดค้างนาง”
“ดังนั้นพอนางกลับมา ไม่ว่านางจะทำกับข้าอย่างไร ข้าก็ยอมรับ”
“นางเกลียดข้าที่แย่งทุกสิ่งของนางไป ข้าเข้าใจ”
เสียงของซูหมิงเยว่สั่นน้อย ๆ แฝงด้วยน้ำเสียงสะอื้นที่กลั้นไว้