ซูหมิงเยว่แม้จะชิงชังหลิวหรูเหม่ย ทั้งไม่ต้องการให้งานแต่งระหว่างเจาชิงกับหลิวหรูเหม่ยสำเร็จลงได้
แต่ก็มิได้หมายความว่านางอยากจะอยู่ร่วมกับเจาชิงสักหน่อย?
สายตาของเจาชิงในครานี้ หรือว่าจะเข้าใจผิดคิดว่านางมีใจให้เขา จึงอยากจะตกลงถอนหมั้นกับหลิวหรูเหม่ย แล้วมาคู่กับนาง?
ซูหมิงเยว่ค่อย ๆ ชักมือของตนกลับจากมือของเจาชิง สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจเอ่ยว่า: "ศิษย์พี่สาม หมิงเยว่รู้สึกปวดศีรษะ หมิงเยว่อยากกลับไปพักผ่อนที่ถ้ำสวรรค์ก่อน ได้หรือไม่?..."
เจาชิงได้ฟังดังนั้น พลันตื่นตระหนกยิ่ง: "เจ้า... ร่างกายเจ้าไม่เป็นอันใดกระมัง?"
ซูหมิงเยว่กัดริมฝีปากส่ายศีรษะ เอ่ยเสียงเบาว่า: "เห็นจะเป็นการประลองใหญ่ประจำสำนักที่ต้องใช้แรงกายแรงใจมากเกินไป หมิงเยว่เดิมทีร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว จึงไม่อาจทานทนได้ พักผ่อนให้เต็มที่สักสองวันก็คงไม่เป็นอันใด ไม่ทราบว่าศิษย์พี่สามจะโกรธเคืองข้าหรือไม่... ที่มิอาจอยู่เป็นเพื่อนท่านได้..."
เจาชิงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า: "ข้าจะโกรธเจ้าได้อย่างไร ร่างกายสำคัญกว่าแน่นอน เจ้าจงกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก็เอ่ยต่อว่า: "จริงสิ ศิษย์พี่จัดการเรื่องราวเสร็จแล้ว วันหลังจะนำโอสถชั้นสูงมาให้เจ้าบำรุงร่างกาย"
ซูหมิงเยว่โผเข้ากอดเจาชิง ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าแช่มช้อยและเต็มเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจเอ่ยว่า: "ขอบคุณศิษย์พี่สาม ศิษย์พี่สามดีกับหมิงเยว่ที่สุดแล้ว"