ไม่คิดว่าเหลยจื่อเยว่จะด่าพวกเขาโต้ง ๆ
หลินอี้เฉินเดือดดาล “เจ้าทำท่าอะไร”
เจาชิงก็มองไปทางที่เหลยจื่อเยว่จากไปด้วยความผิดหวัง “ศิษย์พี่รองเป็นอะไรไป”
หลินอี้เฉินเสียงเย็น “ช่างเขาเถิด พาหมิงเยว่ไปหาท่านอาจารย์ก่อน แล้วค่อยเล่าเรื่องที่เห็นในคอยดูฟ้าสวรรค์ให้ท่านฟังอย่างละเอียด หมิงเยว่ถูกกลั่นแกล้งในแดนลับ พวกเราเป็นศิษย์พี่ของหมิงเยว่ เรื่องนี้ไม่มีทางจบง่าย ๆ แน่”
เจาชิงพยักหน้า พลางลูบหลังซูหมิงเยว่และปลอบนางเบา ๆ “หมิงเยว่อย่าร้องไห้ พวกเราจะทวงความยุติธรรมให้เจ้า”
พวกเขาเชื่อสนิทใจ
ว่าอวินเหยาคงมอบสิทธิ์หัวหน้ากลุ่มในแดนลับเขาเทวาให้ลั่วหวนเจิน แล้วนางก็ใช้ตำแหน่งรังแกและปลีกตัวหมิงเยว่
เพราะเช่นนั้นหมิงเยว่ถึงได้น่าสงสารเช่นนี้ในแดนลับ กลับมาที่สำนัก คนอื่น ๆ ต่างดีใจ มีเพียงนางที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ได้อะไรเลย
ส่วนเหลยจื่อเยว่
ไม่ว่าจะถูกกระทำเพียงใดที่ลั่วหวนเจิน ก็ไม่ควรเอามาลงกับศิษย์น้องที่พวกเขาทะนุถนอมเลี้ยงดูมาราวไข่ในหิน
แล้วกลับมายังกล้าด่าพวกเขา?
เกินไปแล้วจริง ๆ ต้องฟ้องท่านอาจารย์ให้ลงโทษเขา จะได้สำนึกการกระทำของตนเสียบ้าง!
……
ยอดเขาจื่ออวิ๋นยังคงงดงามด้วยพลังวิญญาณ
ลั่วหวนเจินนำงูยักษ์เกล็ดทมิฬที่บาดเจ็บหนักไปไว้ในแอ่งน้ำไม่ไกลจากกระท่อมน้อยของสองอาจารย์ศิษย์
จากนั้นก็กลับเข้ากระท่อม ถอดรองเท้าบู๊ตเล็กโยนทิ้ง แล้วยื่นก้นไต่ขึ้นเตียงนุ่ม ๆ ที่อวินเหยาเตรียมไว้ให้