ผู้อาวุโสตานหงปรากฏกายขึ้นเบื้องล่างของทั้งสองราวกับวิญญาณร้ายที่มาเรียกชีวิต นางมีเรือนผมกระเซิง ดวงตาบวมช้ำ สายตาที่จับจ้องไปยังทั้งสองเต็มไปด้วยความแค้นและความอำมหิต
ลั่วหวนเจินพลันรู้สึกถึงความว่างเปล่าในอุ้งมือ ฝ่ามือของนางถูกกระชากออกจากมือของเย่โหรวอย่างแรงจนหลุด
"พี่เย่โหรว!"
ลั่วหวนเจินตะเกียกตะกายในน้ำ ขาสั้นๆ ถีบน้ำอย่างรวดเร็ว พยายามจะว่ายตามไป
ทว่าความเร็วของผู้อาวุโสตานหงนั้นรวดเร็วยิ่งนัก ร่างนั้นลากเย่โหรวดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกมืดมิดของทะเล ดั่งถูกปากขนาดมหึมาที่ไร้รูปร่างกลืนกิน
ลั่วหวนเจินกัดฟันแน่น ใช้พลังทั้งหมดว่ายตามลงไป
...
เย่โหรวรู้สึกแน่นหน้าอก ในหูอื้ออึง นางสัมผัสถึงกระแสน้ำที่ปะทะใบหน้าราวกับคมมีด
นางอยากจะดิ้นรนขัดขืน หากแต่กำลังของผู้ฝึกขั้นตันก่อกำเนิด ต่อหน้าผู้ฝึกขั้นแยกจิตนั้น ช่างไม่ต่างอะไรกับมดน้อยที่คิดจะสั่นสะเทือนต้นไม้ใหญ่
ทั้งสองดำดิ่งลงไปจนถึงถ้ำโขดหินใต้ทะเลลึก ผู้อาวุโสตานหงจึงได้หยุดลง
นางคลายมือออก เย่โหรวถูกเหวี่ยงออกไป กระแทกเข้ากับแนวหินอย่างแรง เลือดซึมออกจากมุมปาก
นางพยายามรวบรวมพลังวิญญาณอีกครั้งเพื่อหลบหนี ทว่ากลับพบว่านางได้สูญสิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมดเสียแล้ว
"พวกเจ้าทำร้ายหมิงเยว่ ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต..."
ผู้อาวุโสตานหงกระชากผมของนาง ลากนางเข้าไปในถ้ำ
ถ้ำนั้นไม่ใหญ่
หากแต่เต็มไปด้วยลวดลายค่ายกลอันซับซ้อน
ใจกลางถ้ำมีแท่นหินตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้นมีบุคคลผู้หนึ่งนอนแน่นิ่ง