เสียงลอยมาแต่ไกล พลันร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งทะลวงฝูงชนเข้ามาอย่างฮึกเหิม ตรงไปยังก้อนหินวิญญาณรูปกระต่าย!
ส่วนสองศิษย์ที่เพิ่งตวาดเหลยจื่อเยว่ไปหยก ๆ พอเห็นลั่วหวนเจินปรากฏตัว สีหน้าก็เปลี่ยนไปในบัดดล
ทั้งคู่ชะงักนิดหนึ่งแล้วยืนตัวตรง ก่อนเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ท่านศิษย์น้าผู้น้อย มาแล้วหรือขอรับ”
ป่านี้กว้างใหญ่ พงหญ้าก็สูงลิบ ลั่วหวนเจินตัวเล็กขาสั้น ระยะสายตาจึงสั้น เวลาวิ่งก็ยิ่งหาทางไม่เจอ ทุกครั้งที่คิดจะจับสมบัติจึงช้ากว่าผู้อื่นก้าวหนึ่งเสมอ
และเมื่อลั่วหวนเจินปรากฏกาย หมู่ศิษย์ที่เดิมคละเคล้ากันเป็นกลุ่มเดียวก็พลันแยกออกเป็นสองพวกอย่างชัดเจน
พวกหนึ่งมีคนน้อยกว่า ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนไปทางด้านใน
อีกพวกหนึ่งส่วนใหญ่ยืนรายล้อมอยู่ตรงชายขอบของหน้าผา ใกล้กับแนวป่า
สีหน้าของเหลยจื่อเยว่เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
ถึงตอนนี้ สถานการณ์ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งแล้ว เหล่าศิษย์เหล่านี้คือคนที่ก่อนหน้านี้ถูกลั่วหวนเจินพาตัวไปนั่นเอง
ลั่วหวนเจินปาดเหงื่อบนใบหน้า เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาดุจเด็กน้อยว่า “ยืนงงอะไรกัน รีบเก็บมันขึ้นมาสิ! ไว้ทีหลังตัวข้าจะแบ่งให้พวกเจ้าเอง!”
“ขอรับ!”
สองศิษย์ที่กำลังมัดกระต่ายอยู่เอ่ยรับเสียงดัง
พวกเขาจ้องมองซูหมิงเยว่กับเหลยจื่อเยว่ที่ยืนขวางอยู่หน้าก้อนหินวิญญาณรูปกระต่าย “ศิษย์น้องซู ศิษย์พี่เหลย รบกวนหลีกทางให้หน่อยได้ไหมขอรับ?”
ซูหมิงเยว่ไม่อยากหลีกทาง นางจ้องมองศิษย์ทั้งสองด้วยแววตาเว้าวอน “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าลงแดนลับฝึกฝน ข้า...ข้าชอบหินวิญญาณกระต่ายนี่มาก...”