“แม้เรือเหาะจะไปแล้ว แต่ข้ายังมีหินวิญญาณอยู่บ้าง พวกเราลองหาสถานีพักใกล้ ๆ เช่าเรือเหาะสำหรับเดินทางไกลหรือสัตว์วิญญาณสักตัว เร่งกลับสำนักกัน”
เย่โหรวกล่าวพลางฝืนกายลุกขึ้น เตรียมจับมือลั่วหวนเจิน
วินาทีนั้นเอง นางรู้สึกว่ามีบางอย่างเพิ่มขึ้นใต้ร่าง
เย่โหรว: “?!!!”
“นี่มัน?”
“นี่คือพาหนะขั้นสูงของตัวข้า! ไปเร็วเข้า กลับสำนัก~”
ลั่วหวนเจินนั่งขัดสมาธิบนบัลลังก์บุปผา มือน้อยทั้งสองร่ายอาคมบังคับ
เมื่อนางเริ่มขับเคลื่อน บัลลังก์ดอกบัวเก้าสีอันงดงามมหึมาก็คลี่กลีบดอกบานสะพรั่ง พุ่งทะยานผ่านทะเลเมฆ มุ่งหน้าสู่แดนไกลอย่างรวดเร็ว—
ทั่วแดนที่ผ่านไป โปรยปรายด้วยบุปผา เกิดคลื่นกลิ่นหอมหวนระรื่น ผู้ฝึกที่ถูกสายฝนบุปผาต้องตลอดทางล้วนตะลึงเหลียวมอง
ต่างพากันคาดเดาว่านี่คือเซียนสตรีผู้ทรงพลังและสูงศักดิ์องค์ใด จึงมีพาหนะอลังการสง่างาม พรั่งพร้อมด้วยสง่าราศี
ลั่วหวนเจินเองก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ที่แท้ซูหมิงเยว่ก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเช่นนี้นี่เอง แม้แต่พาหนะยังเกรียงไกรเช่นนี้
ดีแล้ว ๆ
บัดนี้ บัดนี้มันเป็นของเจินเจินน้อยแล้ว
เวลาที่เสียไปสองสามวันนี้ บัลลังก์ดอกบัวเก้าสีสามารถชดเชยได้อย่างครบถ้วน
ทางด้านนี้ ลั่วหวนเจินพาเย่โหรวผู้บาดเจ็บมุ่งหน้าสู่สำนัก
อีกด้านหนึ่ง ซูหมิงเยว่และพวกก็เดินทางถึงสำนักแล้ว
นางและเจาชิงรายงานสถานการณ์การฝึกฝนครั้งนี้แก่สำนักในทันที
เรื่องที่ผู้อาวุโสตานหงสิ้นชีพนั้นไม่สามารถปิดบังได้เลย