โจวอิงหวยอยากจะบอกว่า เขาไม่อยาก
แต่ก็พูดไม่ได้ว่าไม่อยาก
เขาเป็นผู้ชายวัยผู้ใหญ่ปกติที่มีความต้องการทางกาย มีความปรารถนา
แต่เขารู้ดีว่างานของเธอเหนื่อยแค่ไหน ยุ่งแค่ไหน
วันรุ่งขึ้นหลังจากจดทะเบียนสมรสกับเธอ โจวอิงหวยก็ไปถามเพื่อนถึงความหนักหน่วงของงานหัวหน้าแพทย์ประจำบ้าน
ถามไปหลายคน ได้คำตอบเหมือนกันหมด
เหนื่อย
ผู้หญิงใช้งานเหมือนผู้ชาย
ผู้ชายใช้งานเหมือนล่อ!
การแข่งขันในแผนกศัลยกรรมประสาทดุเดือดมาก แถมแผนกของจู้ซียังติดอันดับสามของประเทศ
ผู้ป่วยจากทั่วประเทศต่างแห่กันมาที่นี่ ยิ่งยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
โจวอิงหวยจะไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดหรือเป็นภาระในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญของเส้นทางอาชีพ
อย่างไรเสีย คุณผู้หญิงจู้ก็เป็นว่าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล
แน่นอนว่า ภรรยาของเขาเป็นผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่สวยมาก
พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน เธอเรียกร้องจากเขาก็ถูกต้องตามกฎหมายและสมเหตุสมผล
จู้ซีกำลังใช้สิทธิ์ในชีวิตสมรสของเธอ เขาควรร่วมมืออย่างเต็มที่และทำหน้าที่ของตัวเอง
ภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายของเธอ โจวอิงหวยจึงตอบคำถามของเธอตรง ๆ
“ผมได้หมด แล้วแต่คุณ”
พูดจบ เขาก็เสริมอีกประโยคว่า “คุณวางใจเถอะ ผมไม่ไปหาคนอื่นง่าย ๆ และไม่เคยมีคนอื่นมาก่อนด้วย”
จู้ซียิ้มแล้วพยักหน้า เธอรู้อยู่แล้ว บนหัวเธอไม่มีทุ่งหญ้าเขียวขจีงอกอยู่หรอก
เธอยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเปลี่ยนเรื่อง “งั้นคุณกินข้าวหรือยัง”
โจวอิงหวยกำลังจะยัดกล่องใบนั้นกลับเข้ากระเป๋า จู้ซีก็แบมือขอคืน
“ให้ฉันเถอะ”
โจวอิงหวยถาม “คุณ?”
“คุณวางใจเถอะ ฉันก็ไม่ไปหาคนอื่นง่าย ๆ และไม่เคยมีคนอื่นมาก่อนเหมือนกัน” เธอเลิกคิ้ว งอนิ้วเรียกเขา “จะให้ฉันเบิกค่าใช้จ่ายให้ไหม”