"เร็ว! ของที่คาดอยู่ที่เอวของเขา รื้อมาให้หมด!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจิ่งเจาจึงได้ใส่ใจเป็นครั้งแรก
ที่สายคาดเอวของถูเฮ่อเซียวมีเครื่องประดับห้อยอยู่ไม่กี่ชิ้น ไม่ใช่กระเป๋าหอม แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
เขาจึงไม่รอช้า รีบทำตามที่น้องสาวบอกทันที ยื่นมือออกไปกระชากสิ่งของริมเอวออกมาทั้งหมด
เห็นดังนั้น ถูเฮ่อเซียวตาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เกือบจะพุ่งเข้าปะทะ จะช่วงชิงคืน
"กล้าอย่างนั้นเชียว! กล้าแตะเครื่องรางคุ้มภัยที่ฮูหยินมารดาของข้าทูลขอมาอธิษฐานให้แก่ข้า! คืนมันมาโดยพลัน!"
เสิ่นจิ่งเจาจะยอมให้ชิงกลับไปได้อย่างไร
เขาเหยียดแขนยาวออกไป แล้วทุ่มสิ่งนั้นโยนไปไกล!
ถูเฮ่อเซียวแทบจะคลั่ง เท้าผลุนฉับพลันจะวิ่งตามหา
ทว่าเพิ่งได้วิ่งไปได้สองก้าว ดวงตากลับค่อย ๆ กลับเป็นปกติ ฝีเท้าก็หยุดลง
"นี่...เกิดอะไรขึ้น?" ถูเฮ่อเซียวเหมือนฟื้นคืนสติ กวาดสายตามองรอบกายอย่างสับสน
"ข้า...เพิ่งอารมณ์เสียหนักหน่วงอีกแล้วเหรอ? ครั้งนี้เป็นเพราะสิ่งใดกัน?" เขาเอ่ยอย่างหมดอาลัย
เสิ่นจิ่งเจาตาโต รีบเดินเข้าไปใกล้ "ท่านอ๋องถู่ เจ้าเปลี่ยนหน้าเร็วยิ่งกว่าเปลี่ยนฤดูฟ้า ดับได้ง่ายเพียงนี้เชียวหรือ?"
"เปลี่ยนหน้า?" ถูเฮ่อเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่
นี่มิใช่ครั้งแรกที่มีผู้กล่าวว่าเขาเปลี่ยนคนได้ทันทีทันใด
เสี่ยวซุยอันจ้องมองถุงผ้าเล็ก ๆ ที่ตกอยู่บนพื้นไม่ไกล
ถุงผ้านั้นไร้รูปโฉมใดพิเศษ งานปักหยาบคาย แต่พลังชั่วร้ายสีดำมัวหมองกำลังทะลุทะลวงออกมาจากภายในเป็นระลอก!
แห่งไหนที่พลังชั่วร้ายปกคลุมถึง ภายในรัศมีหนึ่งฝ่ามือรอบกาย ผิวดินได้กลายเป็นสีดำสนิทเหนียวเหนอะ
ก้อนแป้งน้อยกำหมัดแน่น — แท้จริงแล้ว เครื่องรางนี้มีปัญหาจริง ๆ!
ขณะนั้นเสิ่นจิ่งเจาหันมามอง ก็เข้าใจในทันที "ดูท่าจริง ๆ แล้ว ต้องเป็นสิ่งของบนตัวเจ้านี่เองที่มีปัญหา เจ้าถูกมันบังคับจิตใจอยู่ ที่น้องสาวพูดไม่เคยผิดจริง ๆ!"