เสี่ยวซุยอันเห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับ น้ำเสียงเด็กน้อยร้อนรน "ท่านอา ท่านรู้สึกไม่ดีอีกแล้วหรือ? อย่ากลัว มีซุยอันอยู่ตรงนี้แล้ว"
ทว่าเสิ่นรั่วเยวียนกลับมีเพียงความซาบซึ้ง ราวกับลำธารน้อยไหลผ่าน ละลายอบอุ่นในส่วนลึกของหัวใจ
เขากอดเด็กน้อยด้วยมือเดียว แนบไว้กับอกอันร้อนระอุของตน ค่อยๆ ลูบไล้ศีรษะน้อยฟูฟ่องนั้นอย่างอ่อนโยน
"ไม่เป็นไร ข้าแข็งแรงดีนัก"
"แถมยังได้ เสื้อกั๊กน้อยที่อบอุ่นที่สุดในโลกมา!"
เสี่ยวซุยอันยื่นนิ้วอวบอ้วนจิ้มอกเขาครั้งหนึ่ง ฉงนยิ่งนัก "แต่ท่านอา ตอนนี้เป็นหน้าร้อน ท่านจะเอาเสื้อกั๊กไปทำอะไร..."
"ฮ่าๆๆ!" เสิ่นรั่วเยวียนหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์เหลือหลาย
อุ้มเด็กน้อยขึ้น พลิ้วกายลุกขึ้น ก็กระโดดลงถึงพื้น
"ไปเถิด เจ้าอยากได้อะไรหรือไม่?"
"ท่านแม่... ฮูหยินข้า ให้ค่าใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ ไว้ยังเหลืออีกนิด อยากได้อะไรข้าให้เจ้าหมด!"
ยามนี้ เสิ่นรั่วเยวียนเพียงคิดจะซื้อของที่ดีที่สุดในใต้หล้าให้บุตรสาวน้อย
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซุยอันชำเลืองมอง เศษเงินเล็กเท่าเล็บมือในมือเขา... ก็ถอนใจเฮือกอย่างห่อเหี่ยว
"ท่านอา เหตุใดท่านจึงยากจนเหมือนพี่รองของข้า"
เสิ่นรั่วเยวียน: ...
ขณะนั้น เสียงของคนในวังและทหารองครักษ์ ขัดจังหวะการอยู่ด้วยกันของพวกเขา
"เซียงจวิน พระองค์อยู่แห่งใดพ่ะยะค่ะ!"
"ปิดล้อมพื้นที่นี้ ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องตามหาเซียงจวินให้พบ!"
มองความวุ่นวายนี้ เสิ่นรั่วเยวียนรู้ว่าเล่นต่อไม่ได้แล้ว กอดเสี่ยวซุยอันไว้ด้วยความอาลัย
"เอาล่ะ คนมากมายตามหาเจ้า เจ้ากลับจวนก่อนเถิด มิเช่นนั้นท่านแม่เจ้าจะร้อนใจแย่" เสิ่นรั่วเยวียนยื่นนิ้วที่เย็นเยียบออกมา จิ้มปลายจมูกน้อยของนาง