ในเวลานี้ เสี่ยวซุยอันก็วิ่งตึงตังด้วยขาสั้น ๆ ไปยังหน้าขันทีผู้หนึ่ง
“เซียงจวินน้อยมีสิ่งใดจะสั่งการหรือ”
“ท่านท่านขันที ดูเหมือนพวกท่านลืมจัดที่นั่งให้ข้ากับท่านแม่หรือไม่” เสี่ยวซุยอันเงยหน้ากลมป้อมขึ้น ถามอย่างเอาจริงเอาจัง
วันนี้มีของอร่อยมากมาย นางต้องรีบเข้านั่ง จะได้ลงมือกินเสียที
ขันทีส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ทูลเซียงจวิน ลำดับที่นั่งมิได้ผิดพลาด จัดไว้เช่นนี้แต่เดิม”
เขาชี้ไปยังแท่นมังกรเขียว เพิ่งจะเอ่ยว่า แท้จริงแล้วที่นั่งของจวนโหวอยู่ที่…
ทว่าในเวลานี้ ซ่งอวี่หนิงก็อดรนทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนพร้อมคำเสียดสี
“ท่านท่านขันที ผู้นี้ หม่อมฉันซ่งอวี่หนิงขอถามสักประโยค งานเลี้ยงฉลองชัยในวันนี้ ใครก็เข้างานได้หรือ”
ขันทีขมวดคิ้วอย่างฉงน “คุณหนูพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร งานใหญ่โตเพียงนี้ แม้แต่ฝ่าบาทยังจะเสด็จมา หากมิได้รับเชิญ ผู้ใดกล้าบุกรุกเข้ามา”
ซ่งอวี่หนิงหรี่ตาลงอย่างพึงใจ “หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงยังมีผู้ไร้ที่นั่ง แต่กล้าโวยวายอยู่ที่นี่ มิเท่ากับทำลายกฎเกณฑ์ ดูหมิ่นเกียรติภูมิแห่งราชสำนักเราหรือ”
เมื่อเห็นนางพูดอย่างเที่ยงธรรมหนักแน่น สตรีสูงศักดิ์รอบข้างก็เข้าใจ
นี่คือหวังให้เซียงจวินน้อยถูกไล่ออกไปนั่นเอง