ได้ยินดังนั้น เสิ่นรั่วเยวียนรู้สึกเพียงว่าทั้งร่างสะท้านสะเทือน!
เขาชะงักแข็งอยู่กับที่ รูม่านตาหดแคบลง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธโดยพลัน "พระไทเฒ่าเป็นของข้า...ไม่ เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"
"อาจารย์เสวียน ท่านรู้หรือไม่ ว่าเหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?" เสิ่นรั่วเยวียนขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
หลี่เสวียนมองเขา น้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้า
"อันที่จริง ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวงข้าก็ครุ่นคิดมาตลอด ว่าจะบอกเล่าเรื่องชาติกำเนิดของพวกเจ้าให้พวกเจ้าฟังอย่างไร"
มีหลายครั้งที่เขาเกือบจะหลุดปากพูดออกไป
แต่เมื่อมองเสี่ยวซุยอัน ใบหน้าน้อยซื่อใสไร้เดียงสานั้น เขาก็เกรงว่าเรื่องราวนั้นมีสองด้าน หากข่าวนั้นกะทันหันและน่าตกใจเกินไป จะทำลายชีวิตดั้งเดิมของเด็กน้อย
ดังนั้นในตอนท้าย หลี่เสวียนจึงจำต้องกล้ำกลืนกลับไป คอยเวลาและโอกาสที่เหมาะสมกว่า
และตอนนี้ ก็ถึงวาระที่ต้องเอ่ยแล้ว!
หลี่เสวียนสูดหายใจเข้าลึก "ในอดีต เพื่อการแก้แค้น ข้าเคยตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนเกี่ยวกับผู้คนที่อยู่รอบข้างฮ่องเต้"
"จึงได้ทราบว่า ในปีนั้น เมื่อพระไทเฒ่ากำลังหลบหนีไปกับอดีตฮ่องเต้ และใกล้ถึงกำหนดประสูติ ก็คือเวลาที่ท่านผู้เฒ่าเสิ่นบิดาบุญธรรมของเจ้าให้ความช่วยเหลือ!"
"ก่อนหน้านี้ พระไทเฒ่าเคยใช้กระจกเก้ารอบวัฏสงสารล่วงรู้ว่าเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้"
"และเมื่อคำนวณอายุและเวลาที่เหมาะสม เจ้าก็คือองค์ชายที่พระไทเฒ่าถูกลักพาตัวไปในครั้งนั้น!" หลี่เสวียนกล่าว สีหน้าหล่อเหลาแสดงความซับซ้อน
หากว่าตามธรรมเนียม ผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขา ผู้นี้เขาควรจะเอ่ยเรียกพระเชษฐาด้วยซ้ำ...
วาจานี้ดุจสายฟ้าผ่า
ในหัวของเสิ่นรั่วเยวียนดังสนั่นขึ้นมา ทำให้เขาไม่มีปฏิกิริยาอันใดอยู่นาน
ที่แท้ ชาติกำเนิดที่เขาเคยต้องการจะค้นหานั้น อยู่ไกลสุดฟ้าแต่ก็ใกล้แค่ตรงหน้านี้เอง...