ยามนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นล้วนชี้ตรงไปยังเสี่ยวซุยอันมิใช่หรือ?
เมื่อเห็นฮ่องเต้พระเนตรแดงก่ำและนิ่งเงียบ เสี่ยวซุยอันจึงสังเกตเห็นความผิดปกติ
นางโบกมือน้อยนุ่มขาว "ฝ่าบาท เกิดอันใดขึ้น เหตุใดจึงมิตรัสสิ่งใดเลย"
"ประชวรตรงไหนหรือไม่ ไอ้เตาอัปมงคลนั่นยังส่งผลต่อพระองค์อยู่อีกหรือ" เด็กน้อยร้อนใจขึ้นมา รีบยื่นมือเล็กหมายจะแตะพระนลาฏของฮ่องเต้
กู้เยี่ยนซานกุมอุ้งมือน้อยอันอบอุ่นและนุ่มนิ่มนั้นไว้ ในพระทัยพลันรู้สึกรันทด
เลือดเนื้อเชื้อไขของตน แท้จริงอยู่ต่อหน้ามาโดยตลอด ทว่าพระองค์กลับไม่ทรงรู้เลย
ไม่รู้ด้วยว่า ก่อนที่จวนโหวจะรับอุปการะ เด็กน้อยเคยใช้ชีวิตเช่นไร
"ฝ่าบาท เหตุใดทรงเหมือนจะทรงพระกันแสง" เสี่ยวซุยอันตะลึงงัน ครู่หนึ่งถึงกับทำตัวไม่ถูก
กู้เยี่ยนซานทอดพระเนตรเด็กน้อย ในที่สุดก็ตรัสด้วยพระสุรเสียงแหบพร่า "ซุยอัน เจ้ายินดีจะเข้าวังมาพำนัก ให้เราคอยอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไปหรือไม่"
คำถามกะทันหันเช่นนี้ทำให้เสี่ยวซุยอันงุนงง
"หา?" นางกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้
"เจ้ารู้หรือไม่ ใช่ว่าผู้ใดจะมีเลือดที่สามารถคลายผนึกของไหหวงเฉวียนจิ่วติ่งนั่นได้" ก้นพระเนตรอันสงบนิ่งเป็นนิจของกู้เยี่ยนซานมีประกายพระอัสสุชล
พระองค์สูดลมหายใจลึก "มีเพียงเลือดของบุตรในไส้เท่านั้นจึงจะใช้การได้"