เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทรงพระอักษรนั้น เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพระพักตร์ของราชวงศ์ จึงถูกปิดไว้ชั่วคราว
ทว่า ข่าวที่ว่าเสิ่นจิ่งหวย "ฟื้นคืนชีพ" กลับมา กลับแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
โถงซ่งเฮ่อซึ่ง "ใกล้ศาลาได้ชมจันทร์ก่อน" เป็นที่แรกที่ทราบเรื่อง เสิ่นจิ่งผิงตกใจจนกระโดดขึ้น
"อะไรนะ? น้องจิ่งหวยยังไม่ตาย!"
เสิ่นจิ่งผิงทึ้งเส้นผมตัวเอง ร้องไห้ฟูมฟายว่า "ท่านปู่ เมื่อเป็นเช่นนี้ ตำแหน่งซื่อจื่อที่ท่านรับปากข้าไว้ ก็ยิ่งไม่มีหวังแล้วสินะ? ท่านรีบพูดอะไรสักอย่างเถิด"
ทั้งที่เหลืออีกเพียงก้าวเดียว เขาก็จะได้เป็นบุตรบุญธรรมและสืบทอดตำแหน่งต่อแล้ว แต่ไฉนน้อง ๆ ทุกคนจึงออกมาขวางทางเขาทีละคน ๆ เช่นนี้!
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็ตกใจยิ่งนัก
เขาได้สติแล้วรีบปลอบว่า "อย่าตื่นตระหนกไป แค่จิ่งหวยคนเดียวเท่านั้น ตราบใดที่อาสองของเจ้ายังไม่กลับมา ปู่ก็มีวิธีแย่งตำแหน่งให้เจ้าอยู่ดี อีกทั้งยังมีพระไทเฒ่าคอยหนุนหลังพวกเราอยู่ด้วย"
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่ พอดีวังหลวงก็ส่งคนมา
เป็นคนที่พระไทเฒ่าส่งมาประทานรางวัล
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นได้ฟังดังนั้นก็กล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจว่า "ผิงเอ๋อ เจ้าดูเถิด ปู่ก็รู้ว่าพระไทเฒ่าจะไม่ทรงละเลยพวกเราเป็นแน่ รีบไปรับรางวัลกันเถอะ"
ผู้ใดคาดคิดว่า พอทุกคนออกไปดู กลับเห็นโจวมามาเดินตรงไปหาเสี่ยวซุยอัน แล้วยื่นกล่องผ้าปักขนาดใหญ่ให้
โจวมามาย่อเข่าคำนับแล้วกล่าวว่า "คุณหนูซุยอัน คุณหนูเพิ่งออกจากวังไป ไทเฒ่าก็ทรงคิดถึงเหลือเกิน โปรดให้บ่าวนำน้ำพระทัยนี้มาส่งมอบ ภายหน้าคุณหนูอย่าลืมเข้าวังไปเยี่ยมอีกนะเจ้าคะ"