เสี่ยวซุยอันก้าวขาสั้นๆ พุ่งตัวออกไปดุจลูกศร "เกิดอะไรขึ้น ท่านพี่ใหญ่เป็นอะไรไป?"
ขณะนั้น ไป๋จื่อก็เดินโซเซวิ่งเข้ามา
"คุณชายใหญ่ของเรา ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมแล้วเจ้าค่ะ หลังจากตื่นจากงีบกลางวัน เขากลับ... กำลังแต่งกวี" ไป๋จื่อชี้ไปที่ศาลาฟังหอม สีหน้าเหลือเชื่อ
ได้ยินดังนั้น คนทั้งหลายก็รีบวิ่งไปดู
ในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นหมึก บัดนี้ ร่างผอมบางร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะ
เสิ่นจิ่งหวยจับพู่กันขนหมาป่า ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็เติมบทกวีที่แต่งค้างไว้เมื่อครึ่งปีก่อนตอนจากบ้านจนสมบูรณ์
"ฝนพรำต่อเนื่อง ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น รู้ตัวอีกทีก็ยามตื่น ฤดูร้อนก็ลึกซึ้งแล้ว"
เมื่อเห็นคนในครอบครัวเข้ามา เสิ่นจิ่งหวยก็วางพู่กัน แววตาฉายน้ำตาแห่งความคิดถึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม
"ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เสี่ยวซุยอันเบิกตากว้าง
ท่านพี่ใหญ่ตรงหน้า ดวงตาทั้งคู่แจ่มใส สีหน้าแน่วแน่ แม้แต่คำพูดก็ชัดเจนหนักแน่น
ผิดกับวันที่เพิ่งกลับมาเมื่อครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง
เช่นนั้น ของชั่วร้ายนั่นก็มิได้เผาฟรี สติปัญญาของท่านพี่ใหญ่ ฟื้นคืนกลับมาแล้วงั้นหรือ?!
ซูจิ่นหานหน้าซีดเผือด ก้าวไปทีละก้าวพลางน้ำตาไหลริน "หวยเอ๋อร์ ให้แม่ดูหน่อย เจ้า... หายดีแล้วจริงๆ หรือ?"
เสิ่นจิ่งหวยพยักหน้า "ขอรับท่านแม่ ข้ารู้สึกราวกับว่า ได้ฝันยาวมาก ในฝันมีแต่ความวุ่นวายสับสน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ก็ถูกท่านแม่กับน้องสาวปลุกให้ตื่น"
กล่าวจบ เขาก็มองจากมารดา แล้วเลื่อนสายตามายังก้อนแป้งตัวน้อยข้างกาย
เสี่ยวซุยอันดีใจสุดประมาณ กระตุกแขนเสื้อเขา กำลังจะแนะนำตัว
เวลานี้เอง เสิ่นจิ่งหวยกลับหัวเราะ ลูบมวยผมเล็กๆ ของนางเบาๆ
"ข้ารู้ เจ้าชื่อเสี่ยวซุยอัน เป็นน้องสาวของข้า เมื่อวานเจ้ามาหาห้องข้าถึง 800 ครั้ง และยังพร่ำคำนี้ข้างหูข้าไม่หยุดเลย หูของท่านพี่ได้ยินจนหนังด้านหนาแล้วเชียว ไม่กล้าจำไม่ได้หรอก"