ภยันตรายอยู่เพียงชั่วพริบตา!
เสิ่นจิ่งหวยรูม่านตาหดเกร็งในพลันทีเดียว พลางเปล่งเสียงเข้มว่า “น้องเล็กระวัง!”
“เร็วเข้า ปกป้องซุยอัน!” กู้เยี่ยนซานเองก็สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน กระชากกริชตรงเอว หมุนข้อมือสะบัดปลอกทิ้ง แล้วพุ่งตรงเข้าใส่บุรุษผู้นั้น
ทว่า ในชั่วพริบตาที่ประกายไฟแลบผ่าน สิ่งที่ว่องไวกว่าคมมีด—
กลับเป็นร่างเชิดที่ถูกเส้นโลหิตดุจใยควบคุมแน่นหนาจนสิ้น!
[“เร็วเข้า จัดการเด็กนั่นให้ข้า”]
คำสั่งเย็นเยียบดังขึ้นอีกครา
นัยน์ตาจับจ้องเห็นว่า มือทรงพลังของบุรุษผู้นั้นกำลังจะบีบคอเรียวบางของเสี่ยวซุยอันแล้ว!
แต่ในจังหวะนี้เอง พลันได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
เสี่ยวซุยอันปลอดภัยดี มิได้รับอันตรายแม้แต่น้อย
ส่วน “จิงทิง” ที่แขวนอยู่เหนือท้องพระโรงกลับร่วงหล่นลงมา ทับร่างบุรุษเชิดนั้นอย่างจัง ตัดศีรษะและมือชั่วร้ายของเขาขาดสะบั้นกลางที่!
เลือดบนพื้น ความอกสั่นขวัญแขวนที่เพิ่งผ่านพ้น ทำให้หัวใจของทุกคนเหมือนติดอยู่ที่ลำคอ
ชั่วขณะยากจะดึงสติกลับคืน
ส่วนจั่วสื่อคนใหม่ของซินเทียนเจียน กลับเบิกตากว้างก้าวไปข้างหน้า มองดู “เป่ยโต่วจิงทิง” บนศพ แล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นว่า “นึกไม่ถึงเลยว่า...ที่แท้จิงทิงร่วงลงพื้น…”
วัตถุมหึมาตรงหน้าหนักแปดโต่ว รูปทรงสี่เหลี่ยมจัด ด้านหนึ่งมีลายมังกรเขียวโบราณ อีกด้านเป็นกระจกสะท้อนเงามืดมน
“สิ่งนี้แขวนในท้องพระโรงมาร้อยปี เป็นของโบราณไว้ทำนายดีร้ายโชคเคราะห์”
“หลายปีมานี้ พวกข้าตรวจเช็ดถูอยู่เนื่อง ๆ ไม่เคยมีพลาดเลยแม้แต่น้อย เหตุใดวันนี้ถึงได้ร่วงหล่นโดยบังเอิญ แถมยังทับถูกอย่างเหมาะเจาะเช่นนี้” จั่วสื่อใหม่ของซินเทียนเจียนพึมพำ หันขวับมามองเสี่ยวซุยอันด้วยความตื่นตะลึง