เสี่ยวซุยอันได้ฟังก็ตกใจ จนขาสั้น ๆ ปัดป่ายไปมา
"โรคประหลาดที่ถูกคนควบคุมหรือ เช่นนั้นคงไม่ใช่ มนตร์พิศดารอันใดกระมัง!" เด็กน้อยคาดเดาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
หลี่เสวียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ถูกต้องแล้ว อาจารย์เองก็สงสัยในเรื่องนี้ เพียงแต่เคยสอบถามผู้ชำนาญเสวียนศาตร์ไปหลายท่าน น่าเสียดายกลับไม่มีผู้ใดทราบ ว่าแท้จริงแล้วเป็นพลังชั่วร้ายใด"
เสิ่นจิ่งหวยใจสั่นสะท้าน หวาดกลัวจนส่งเสียงสูง "ยังจะมีเรื่องเช่นนี้อีกหรือ? เช่นนั้นกบฏก็ควบคุมสามัญชนผู้บริสุทธิ์ เท่ากับว่าไม่ต้องเปลืองทหารแม้แต่นายเดียว ก็ให้ราษฎรเข้าสู้รบกับราชสำนัก พวกมันจึงนั่งเก็บเกี่ยวผลแพ้ชนะได้?!"
อุบายนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว และยังแฝงแค้นพอควร
ใช้ชีวิตของราษฎรนับหมื่น มาหนุนความโลภอันชั่วร้ายของพวกมัน ไร้มนุษยธรรมยิ่งนัก!
หากคิดพิเคราะห์ให้ลึกซึ้ง ก็ยิ่งน่าหวาดเสียว เพราะเมื่อเปิดศึกประจัญบาน กองทัพปราบกบฏย่อมตกอยู่ในภาวะยากลำบาก จะสู้ก็ไม่ใช่ จะไม่สู้ก็ไม่ดี!
ทว่าเรื่องที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า ยังอยู่ด้านหลัง
หลี่เสวียนนำข่าวที่สำนักจวี๋หลิงสืบทราบมาได้ ส่ายศีรษะพลางเอ่ย "เท่าที่ทราบอยู่ขณะนี้ เขตเซ่าซีนั้น มีราษฎรอย่างน้อยสามส่วน หรือราวแปดหมื่นคน ที่ตกอยู่ในการควบคุมของพวกกบฏ"
มากถึงแปดหมื่นคนเลยหรือ? มากมายปานนี้ แม้แต่เสี่ยวซุยอันก็ร้อนใจจนต้องขยับตัวน้อย ๆ ไปมา!
เสิ่นจิ่งหวยเหงื่อเย็นผุดโซมกาย จึงเพิ่งจะตระหนักได้อย่างกระจ่างแจ้ง "มิน่าล่ะ การก่อกบฏในเซ่าซีเกิดขึ้นมานานแล้ว แต่การปราบปรามของราชสำนักกลับไม่มีความคืบหน้า ที่แท้ต้นตออยู่ตรงนี้นี่เอง!"
ขณะนั้น เสี่ยวซุยอันก็รอต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว รีบดึงชายแขนเสื้อของหลี่เสวียน "อาจารย์เสวียน เช่นนั้นพวกเราจะมัวนั่งรอความตายมิได้ ต้องไปสืบให้รู้แจ้ง"