ถึงกับทำร้ายวนูพวกนี้ไม่ได้เลยหรือ?
แล้วศึกนี้จะรบกันอย่างไร!
ในขณะเดียวกัน นักรบฝูซางกลับฮึกเหิมขึ้นมาก พวกเขาคำรามก้อง ดาบยาวในมือฟาดฟันอย่างดุดัน ทุกคนตาเขม็งดุจวัวกระทิง
ขณะนั้น ที่ไม่ไกลจากปากหุบเขา
ชายร่างเตี้ยผู้หนึ่งมวยผมดำเป็นมวยเล็ก ๆ กำลังถือกล้องส่องตะวันตก จ้องมองสถานการณ์การรบตรงหน้า
รอยยิ้มระบายขึ้นในแววตาของอาไซมัตสึอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะแผ่ลามไม่หยุด เปี่ยมด้วยความสะใจไร้ที่สิ้นสุด!
“ฮ่า ๆ สำเร็จจริง ๆ ด้วย!”
“นี่คือสมบัติลับที่ทำให้ตระกูลโทโยโตมิเป็นหนึ่งในตระกูลพ่อมดผู้ศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอดได้ พวกต้าซีที่ไม่รู้จักประมาณตน ก็รอเอาศพตัวเองมาเทิดทูนเกราะศึกนี้เถิด!”
พูดจบ อาไซมัตสึก็โบกมือใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยไอสังหารเยือกเย็น เขาสั่งเสียงเร่ง “แจ้งนักรบทั้งปวง เร่งฆ่าให้หนักขึ้น วันนี้ต้องให้เลือดย้อมผืนดินนี้ ชำระแค้นวันที่เรือถูกเผา!”
ไม่ช้า เสียงกลองศึกก็เปลี่ยนจังหวะ ถี่รัวและฮึกเหิมยิ่งขึ้น
ชาวฝูซางได้ยินเสียงนั้น ก็ยิ่งบุกเข้าโจมตีดุเดือด ยิ่งรบยิ่งกล้า
หุบเขาแคบและยาวอยู่แล้ว เหล่านักรบที่สวมเกราะว่านลั่วก็ทนต่อดาบและหอก ยืนอยู่หน้าสุดของขบวนรบ
หลี่ต้าเสี่ยนและพวกไม่อาจทลายศัตรูได้เลย ซ้ำเพราะภาพประหลาดตรงหน้า ความหวาดกลัวก็ค่อย ๆ ก่อตัวในใจ ขบวนรบสั่นคลอน เริ่มระส่ำระสายด้วยตัวเอง
บุปผาโลหิตปลิวว่อนอยู่ตรงหน้า ข้างกายมีทหารล้มลงไม่หยุด!