ทว่าในวินาทีถัดมา เมื่อเสียงกรีดร้องระเบิดออกมา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉี่ยนจิ่งซงกลับแข็งค้างทันที เขาร้องตกใจลั่น “…เกิดอะไรขึ้น เกราะว่านลว่อ… เป็นไปได้อย่างไร!”
สมรภูมิหุบเขา เสียงประจันหน้ายังคงดุเดือด ดังก้องกัมปนาท
หากแต่คราวนี้ ผู้ที่ล้มลงกลับเป็นนักรบฝูซางที่สวมเกราะว่านลว่อ!
เสี่ยวไกวกับพวกถือดาบเก่าสนิมในมือ เหวี่ยงฟันขึ้นฟ้า ราวกับเดินบนพื้นราบ เฉือนชุดเกราะขาดได้อย่างง่ายดาย
ต่อกองทหารผู้ล่วงลับแล้ว เกราะว่านลว่อช่างเป็นเพียงแผ่นหนังรูดร่อนเท่านั้น!
ก้อนแป้งน้อยยืนอยู่ด้านหลัง ก้องกึกด้วยราชศักดิ์ “เฉี่ยนจิ่งซง ลืมตากลมโตขึ้งดูเถิด ยามนี้เจ้ามีแต่ทางแพ้เท่านั้น”
เกราะถูกทะลุ นักรบฝูซางแปลบใจตกใจ ก่อนรีบหันมาต้านศัตรูต่อ
แต่เมื่อเหวี่ยงดาบออกไป ต่างก็สยองขวัญที่ค้นพบว่า กองทหารผู้ล่วงลับเบื้องหน้านี้ช่างเป็นร่างอมตะ
มีทหารผู้ล่วงลับสองนายถูกฟันขาดแขน
ก็เพียงเบิกตาดำมองเฉย ๆ แล้วสลับไปถือดาบด้วยอีกมือ
บนพื้นไม่แม้แต่หยาดเลือดหยดเดียวจะไหลออกมา
เหล่าทหารฝูซางเห็นดังนั้น ต่างตกตะลึงสยอง!
“พวกมัน… พวกมันมิใช่มนุษย์?”
“มองดูดวงตาของพวกมันสิ ทำไมช่างราวกับศพมีชีวิต!”
ไม่ช้าสถานการณ์กลับหันอย่างฉับพลัน ความหวาดกลัวที่กองทัพต้าซีเคยมี คราวนี้ต้องมาสัมผัสกันเอง
เหล่านักรบสวมเกราะว่านลว่อ ถูกเสี่ยวไกวกับพวกทลายแนวรบได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนผู้ที่ไม่มีเกราะสวมใส่อยู่ด้านหลัง ยามนี้ยิ่งไร้ซึ่งฤทธิ์ต้านทาน
หลี่ต้าเสี่ยนแหงนตาเบิกกว้าง “แปลว่าชุดเกราะประหลาดนั้นมิได้มีประจำตัวทุกคน พี่น้องทั้งหลาย! เข้าโจมตี! แก้แค้นให้พี่น้องที่บาดเจ็บล้มตายไปเมื่อครู่!”
ครั้นนั้น ทั้งกองทัพไล่หลังกองทหารผู้ล่วงลับ พร้อมพรั่งพุ่งเข้าข้าศึก
แนวรบฝูซางแตกพ่ายดุจรังปลวกราบเป็นหน้ากลอง
พ่ายแพ้ดุจภูเขาถล่ม!
เพียงชั่วแวบเดียว ฝ่ายรุกรานฝ่ายรับสลับที่กัน กลองรบของต้าซีบันลือเกรียงไกร ชัยชนะอยู่เพียงเบื้องหน้า