เมื่อเอ่ยคำร้องดังขึ้น เสิ่นรั่วเยวียนก็โอบกอดก้อนแป้งน้อยขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วลุกรี่เร็ว
แต่ยามนั้นเอง ก้อนหินกรวดเบื้องล่างเท้าของพวกเขา กลับดูเหมือน "มีชีวิต" ขึ้นมาจริง ๆ
เศษหินนับพันนับหมื่น เคลื่อนไหวพร้อมกันหมด!
ดูดรวบเบื้องล่างเท้าของพวกเขา แล้วพยายามสุดชีวิต ลากพวกเขาลงสู่พื้นดิน!
ปรมาจารย์แพทย์ผมขาวไม่ทันได้ลุก พลันสะดุดสะบักหล่น ล้มคว่ำลงกับพื้นโดยตรง
และเมื่อเศษหินสัมผัสได้ถึง "สิ่งมีชีวิต" ก็ยิ่งดูดรวบแรงกว่าเดิมทันที
"ท่านปู่เซียนหมอ!" เสี่ยวซุยอันตะโกนออกมา
เหอปายู่กับหลี่เสวียนรีบลงมือ ดึงปรมาจารย์แพทย์ผมขาวขึ้นจากพื้นอย่างเร่งรุด
เลือดของท่านไหลรินลงบนพื้น
เศษหินได้กลิ่น ยังคงบ้าคลั่งดูดกลืนเข้าไปไม่หยุด
ภาพตรงหน้านี้ ทำให้หนังศีรษะชาซู่ไปทั้งตัว
เสิ่นรั่วเยวียนรู้สึกว่าเท้าทั้งสองข้างใกล้จะถูกดูดติดแล้ว จึงรีบกล่าวว่า "อย่าหยุดกันเด็ดขาด เราต้องขยับตัวต่อไปเสมอ!"
หลี่เสวียนก็ตระหนักได้เช่นกัน "ถูกแล้ว ตราบใดที่พวกเราหยุดยืน ณ จุดใดจุดหนึ่ง เศษหินโดยรอบจะถูกดูดมารวมกันนับไม่ถ้วน ต้องการกลืนพวกเราลงใต้ดิน!"
"งั้นยังจะพูดทำไม วิ่งสิ วิ่งเร็ว!" เหอปายู่ไม่คิดมาก เอ่ยทิ้งไว้แล้วก็รี่ออกไป
แต่ทุกครั้งที่เขาวิ่งผ่านตำแหน่งใด
ณ จุดที่ฝ่าเท้าปะทะ ย่อมมีเศษหินใหม่ "ตื่นขึ้น" เป็นแถวเป็นแนว
เสี่ยวซุยอันเหลียวมองก้อนหินที่ "ฟื้นคืน" ไม่หยุดหย่อน ชั่วขณะนั้นรู้สึกขนพอกพูมไปทั้งกาย
หินยังกินคนเป็น
เรื่องนี้พูดออกไป ใครกล้าเชื่อเล่า!
เสิ่นรั่วเยวียนเห็นดังนั้น ขมวดคิ้วตะโกนว่า "หยุด วิ่งไม่ได้ ยิ่งวิ่งเร็ว เศษหินที่พวกเราปลุกให้ตื่นก็ยิ่งมากขึ้น"