เมื่อเสียงเด็กเล็กดับลง เสียงกระบอกเสียงกระดูกทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้น
ชั่วขณะถัดมา ฝูงกาดำมืดทั้งหลายได้ยินเสียงเรียกจากกระบอกเสียง ต่างพร้อมพักตรั่งบินมาจากทุกทิศทุกทาง!
หวังวงศ์แห่งจินอูตกตะลึงเงยหน้าขึ้น "นี่มัน... อะไรกัน! โอ้! กามาชุมนักหนาเช่นนี้ได้อย่างไร!"
เสี่ยวซุยอันเบ้ปากน้อยกลม ชี้ไปทางนางอย่างองอาจคะนอง "ฮึ่ม ย่อมบินมาเพื่อเจ้าโดยแน่แท้ ตัวดีร้ายกาจ ภูตร้ายกามกิจ ดูสิเจ้าจะวิ่งหนีไปทางไหน!"
ว่าแล้ว มือน้อยก็ชักโบกไปหนึ่งครั้ง
ฝูงกาพุ่งขึ้นเหนือแท่นบูชาแล้วล้อมวงหวังวงศ์แห่งจินอูเอาไว้ งัดงับเข้าที่เส้นผม ใบหน้า และฉลององค์ของนางราวกับพายุหนึ่ง!
ชั่วขณะนั้น ปากกาอันแหลมคมกลับกลายเป็นอาวุธแทนธรรมะ ฉีกขาดความชั่วร้ายให้ขาดวิ่น!
"อ๊ะ! ไม่เอา!" หวังวงศ์แห่งจินอูมืดสนิทต่อหน้า ล้มลงกับพื้น ส่งเสียงร้องดังแหลมสูง
เสี่ยวซุยอันเหยียบเท้าน้อยระบายความสมใส ตบมือร่ำลั่น "งับต่อไปเลย ถึงแกจะแกล้งทำเป็นเทพแกล้งทำเป็นผีหลอกหลอนผู้คน ก็สมควรเจ็บตัวเช่นนี้!"
เห็นเป็นเช่นนั้น ชาวจินอูใต้แท่นบูชาต่างตกตะลึงหนักหนาเหลือคณา
"ทุกท่านรีบดู กาทั้งราชธานีบินมาหมดแล้ว!"
"กาสืบทอดเจตจำนงแห่งเทพเจ้าอู บัดนี้ลงโทษหวังวงศ์หนักหนา ย่อมพิสูจน์ได้ว่าหวังวงศ์มีความผิดแท้หนอ"
"ดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญผู้น้อยบนแท่นนั้นว่าไว้ถูกต้อง!"
"เด็กน้อยผู้นี้ต่างหาก คือทูตเทพผู้แท้จริงที่สื่อสารกับเทพเจ้าอูได้!"
ก่อนนาน ขนกาโปรยปรายทั่วแท่นบูชา ส่วนหวังวงศ์แห่งจินอูบาดเจ็บนอนอยู่กับพื้น พยายามดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจขยับตัวได้อีกแล้ว
มหาองครักษ์ข้างกายจ้องน้ำตาคลอ หาแต่ไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือ
เพราะในจินอู กาดำคือสัญลักษณ์แห่งเทพเจ้าอู
ห้ามขัดขืน
ห้ามทำร้าย!
กฎอันโง่เขลาที่ราชวงศ์จินอูกำหนดขึ้นเพื่อหลอกลวงราษฎร บัดนี้ในที่สุดก็ย้อนกลับมาลงโทษพวกเขาเองเสียแล้ว
คราเสี่ยวซุยอันเป่ากระบอกเสียงกระดูกอีกครา ฝูงกาก็สะบัดปีกพร้อมกันพ้นจากแท่นบูชาไป
ส่วนหวังวงศ์แห่งจินอูที่นอนอยู่บนพื้นนั้น นานก่อนหน้านี้ก็แผ่ลงเป็นก้อนโคลนเน่าเสียแล้ว
ฉลององค์อันงดงามวิจิตรของนางเปื้อนมูลนกจนมิด ความหมายมั่นอำมหิสิ้นความสง่าเสียสิ้น